ซูเนี่ยนเหลือบมองเวลา เกือบสิบโมงเช้าแล้ว
เธอไม่มีความอดทนมากนัก
“ให้เวลาพวกคุณคิดแค่สองนาทีพอ พอดีอาเว่ยชวนฉันไปกินข้าวเที่ยง ถ้าพ่อไม่เอาข้อเสนอนี้ ฉันก็จะไปคุยกับเขาแทน” ซูเนี่ยนวางโทรศัพท์ลงแล้วพูด
ซูผู้เป็นพ่อชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง
เงินห้าสิบล้านเป็นเงินสดทั้งหมดที่เขามีอยู่ในมือ
แต่ถ้าได้หุ้นของตระกูลหลินมา หุ้นนั้นมีมูลค่าตั้งเป็นพันล้าน!
ระหว่างห้าสิบล้านกับเงินหลายพันล้าน เขายังรู้ว่าควรเลือกอะไร
“ได้ ฉันตกลง”
ซูผู้เป็นพ่อไปหยิบสัญญาที่ร่างไว้เรียบร้อยแล้วจากห้องหนังสือ
“ของที่ฉันต้องการล่ะ?” ซูเนี่ยนเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “เอามาให้ครบตามที่คุยกันเมื่อกี้ ขาดไปแม้แต่ชิ้นเดียว ฉันก็ไม่เซ็น!”
ซูผู้เป็นพ่อทำได้เพียงโอนเงินห้าสิบล้านให้ซูเนี่ยนก่อน จากนั้นก็หันไปบอกแม่เลี้ยงว่า “ไปเอาของออกมา”
แม่เลี้ยงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอุ้มกล่องไม้แกะสลักสองใบออกมาจากห้อง
เมื่อเปิดดู กำไลหยกหมึกไม่อยู่ในนั้นจริง ๆ
นอกจากนั้น ในแต่ละกล่องยังขาดของไปบางชิ้น
“ฉันบอกแล้วว่าขาดไปแม้แต่ชิ้นเดียวก็ไม่ได้ ของที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉันมีอะไรบ้าง ฉันรู้ดี” ซูเนี่ยนพูดพลางถอนสายตากลับ
ซูเนี่ยนรับเงินไปแล้ว แต่กลับไม่ยอมเซ็น
ซูผู้เป็นพ่อร้อนใจจนแทบคลั่ง
“ของอยู่ไหน? ฉันให้เธอเก็บรักษา แล้วนี่คือวิธีเก็บรักษาของเธอหรือไง?” เขาจ้องแม่เลี้ยงเขม็ง
“ฉันจะหาอีกที ฉันจะหาอีกที”
แม่เลี้ยงยิ้มเจื่อน ๆ สองครั้ง ก่อนรีบกลับเข้าห้องไปรื้อค้นข้าวของ จากนั้นก็ถอดแหวนที่สวมอยู่กับสร้อยคอ แล้วใส่ลงในกล่องไปด้วย
“เนี่ยนเนี่ยน ของอยู่ครบแล้ว ห้องฉันมีของเยอะ เผลอหยิบมาใส่ปนกันน่ะ”
ซูเนี่ยนเหลือบมอง กำไลหยกหมึกก็ยังไม่อยู่ดี
“ช่างเถอะ ฉันไปหาอาเว่ยดีกว่า” ซูเนี่ยนลุกขึ้นพูด
หน้าซูผู้เป็นพ่อดำคล้ำราวกับก้นหม้อ เขาตบหน้าแม่เลี้ยงฉาดหนึ่ง “แค่เรื่องเล็ก ๆ ยังทำไม่ได้! ฉันอดข้าวอดเสื้อผ้าให้เธอหรือไง ถึงได้กล้าแตะของของแม่เนี่ยนเนี่ยน?”
แม่เลี้ยงกุมแก้มด้วยความคับแค้นใจ สุดท้ายทำได้เพียงดึงแขนซูเถียนเถียน “เถียนเถียน เอาของออกมาเถอะ!”
ซูเถียนเถียนแหวกแขนเสื้ออย่างไม่เต็มใจ แล้วถอดกำไลหยกหมึกวงหนึ่งออกมา
นี่เป็นกำไลที่เธอชอบที่สุด
ทุกครั้งที่ถอดออก เธอจะรู้สึกโหวงในใจ ราวกับทำของบางอย่างหายไป
ครั้งนี้ความรู้สึกนั้นยิ่งชัดเจนกว่าเดิม
แต่เมื่อซูเนี่ยนยืนกรานว่าต้องเห็นของก่อนถึงจะยอมเซ็น เธอก็ทำได้แค่ยอม
ไม่อย่างนั้น ฝ่ามือถัดไปคงได้ประทับลงบนหน้าเธอแน่
เมื่อเห็นกำไลหยกหมึกถูกวางลงในกล่องไม้ ซูเนี่ยนก็โล่งใจขึ้นมา เธอหยิบพู่กันขึ้นมาเซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว
“เดี๋ยวฉันจะกลับโรงเรียน ไม่ต้องรอฉันกินมื้อเย็น”
ซูเนี่ยนวางพู่กันลง อุ้มกล่องทั้งสองใบแล้วเดินขึ้นชั้นสองโดยไม่หันกลับมา
……
พอล็อกประตูห้อง ซูเนี่ยนก็หยิบกำไลหยกหมึกออกมาสวมทันที
หลังเกมวันสิ้นโลกมาถึง สิ่งมีชีวิตและสิ่งของทุกอย่างบนดาวสีครามจะกลายเป็นข้อมูล
กำไลหยกหมึกวงนี้จะเปลี่ยนเป็นอุปกรณ์มิติระดับเทพ
ไม่เพียงเก็บของได้เท่านั้น แต่ยังรักษาความสดใหม่ได้ตลอดไป
เมื่อมิติยกระดับขึ้น ในอนาคตยังสามารถนำสิ่งมีชีวิตเข้าออกได้ด้วย
เมื่อมีกำไลหยกหมึกวงนี้ โอกาสที่เธอจะพาน้องชายเอาชีวิตรอดก็เพิ่มขึ้นมาก
ซูเนี่ยนหากระเป๋าเดินทางมาใบหนึ่ง ใส่กล่องไม้ทั้งสองใบลงไป แล้วเก็บเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนอีกจำนวนหนึ่ง ก่อนออกจากบ้านตระกูลซู
บ้านตระกูลซูตั้งอยู่ชานเมืองหรงเฉิง
ละแวกนี้มีโรงงานหลายแห่ง ทั้งยังมีโกดังและห้องเย็นอยู่บ้าง
ซูเนี่ยนจึงไม่ได้ไปไหนไกล
เธอเช่าโกดังระยะสั้นสิบแห่งกับห้องเย็นหนึ่งแห่ง
จากนั้นก็เปิดโทรศัพท์ สั่งซื้อของผ่านตลาดค้าส่งในเมืองเดียวกันอย่างบ้าคลั่ง
ข้าว แป้ง น้ำมัน เครื่องปรุงสารพัด ผลไม้สด ผักสด อาหารแห้ง อาหารพร้อมกิน เครื่องดื่ม น้ำดื่ม เนื้อไก่ เป็ด ปลา หมู วัว แกะ และอาหารทะเลนานาชนิด
เธอยังซื้อเมล็ดพืชผลจำนวนมาก เมล็ดผลไม้ ต้นกล้าไม้ผล กระทั่งไข่ที่ได้รับการผสมเชื้อหลากหลายชนิด
ตลาดค้าส่งแบบนี้ แค่ติดต่อร้านค้า ไม่ว่าจะสั่งของเท่าไรก็ส่งมาให้ได้
ซูเนี่ยนใช้เงินก้อนใหญ่ไปกับอาหารและเครื่องดื่ม
ส่วนเงินที่เหลืออีกสิบกว่าล้าน เธอใช้ซื้ออุปกรณ์กลางแจ้ง ของใช้ในชีวิตประจำวัน รวมถึงหม้อ มีด และเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารสารพัด
ช่วงท้าย เธอถึงกับเปิดรายการซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วไล่ซื้อไปทีละอย่าง
ยังซื้อเฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าที่มีประโยชน์อีกมากมาย
จนท้องฟ้าด้านนอกใกล้มืด เธอถึงใช้เงินห้าสิบล้านในมือจนหมด
สองวันถัดมา ซูเนี่ยนยุ่งอยู่กับการรับของ
โกดังทั้งสิบแห่งถูกอัดแน่นจนเต็ม
เนื้อไก่ เป็ด ปลา หมู วัว แกะ อาหารทะเลสารพัดชนิด รวมถึงเครื่องดื่มและน้ำดื่มบางส่วน ถูกเก็บไว้ในห้องเย็น
ส่วนผักผลไม้ยังสดใหม่ เก็บไว้สองวันก็ไม่มีปัญหา
ระหว่างนั้น ซูเนี่ยนยังแวะไปตามร้านขายยาหลายแห่ง
เธอซื้อยาใช้ทั่วไปมูลค่าหลายหมื่นหยวน โดยแบ่งซื้อทีละน้อยหลายครั้ง
ส่วนยาที่ต้องใช้ใบสั่งแพทย์ก็ซื้อมาอยู่บ้าง แต่ไม่มาก
เรื่องนี้คงต้องหาทางจัดการทีหลัง
……
วันที่ 3 เมษายน ปี 2044 ช่วงบ่าย
ซูเนี่ยนรับเสบียงล็อตสุดท้ายเรียบร้อยแล้ว ก็เช่ารถออฟโรดขับไปยังโรงเรียนของน้องชาย
เมื่อผ่านเที่ยงคืนคืนนี้ เกมวันสิ้นโลกจะบุกดาวสีครามอย่างเป็นทางการ
ถึงตอนนั้น ผู้คนบนดาวสีครามหนึ่งในสามจะกลายเป็นซอมบี้
ภัยพิบัติสารพัดชนิดจะตามมา และหมุนเวียนเปลี่ยนไปทุกสิบวัน
เริ่มต้นด้วยสถานการณ์เลวร้ายที่สุดก็คงไม่ต่างกัน
แต่หลังจากข้อมูลทั่วโลกเปลี่ยนแปลงเป็นระบบ มนุษย์ก็สามารถฆ่าซอมบี้และสัตว์ประหลาดเพื่อรับค่าประสบการณ์ เสบียง อุปกรณ์ และทักษะได้เช่นกัน
ขอเพียงเพิ่มระดับขึ้นไป การเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกก็ไม่ใช่เรื่องยาก
ดังนั้นซูเนี่ยนจึงตัดสินใจพาน้องชายไปด้วย แล้วหาที่สักแห่งฝึกเพิ่มระดับอย่างจริงจัง
มีพลังแล้วเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์มีเสียงในโลกใบนี้
เวลานั้นเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ไม่นานนักนักเรียนจำนวนมากก็ทะลักออกมาจากโรงเรียน
ซูว่างอายุหกขวบ เรียนอยู่ชั้นประถมปีที่หนึ่ง และตัวเตี้ยมาก
ซูเนี่ยนหาอยู่นานกว่าจะเจ้าเด็กตัวน้อยท่ามกลางฝูงชน
“พี่สาว!” พอเห็นซูเนี่ยน ซูว่างก็วิ่งพุ่งเข้ามาในอ้อมแขนเธอ จากนั้นเงยหน้าขึ้น กะพริบตากลมโตแล้วถามว่า “วันนี้พี่มารับผมได้ยังไง หรือว่าจะพาผมไปแอบกินของอร่อยอีกแล้ว?”
“เจ้าตัวตะกละ” ซูเนี่ยนบีบจมูกซูว่างเบา ๆ สีหน้าพลันอ่อนโยนลง “ต่อไปมาอยู่กับพี่นะ พี่จะทำของอร่อยให้กินทุกวันเลย!”
“ดีเลย ๆ ผมไม่อยากอยู่กับครอบครัวนั้นแล้ว!” ซูว่างตบมืออย่างดีใจ
แม้ซูผู้เป็นพ่อกับแม่เลี้ยงจะต่างก็แต่งงานใหม่มาแล้ว แต่ซูเถียนเถียนเป็นลูกแท้ ๆ ของซูผู้เป็นพ่อ
เธอยังอายุมากกว่าซูเนี่ยนถึงสองปี
แค่นี้ก็พอจะเดาได้ว่าซูผู้เป็นพ่อกับแม่เลี้ยงลอบคบหากันมานานแล้ว
ตอนนี้ครอบครัวของพวกเขาได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากัน ส่วนซูเนี่ยนกับซูว่างกลับกลายเป็นคนนอก
แม้ซูว่างจะอายุแค่หกขวบ แต่ก็สัมผัสได้อย่างชัดเจน
บ้านหลังนี้ไม่ต้อนรับพวกเขา
“ไปกันเถอะ!”
ซูเนี่ยนจูงซูว่างขึ้นรถ แล้วส่งข้อความหาซูผู้เป็นพ่อ บอกว่าไม่ต้องส่งคนมารับซูว่าง
เห็นว่ายังมีเวลาเหลือ เธอจึงพาซูว่างไปกินแมคโดนัลด์ร้านโปรดของเขาก่อน
จากนั้นก็ขับรถไปจอดหน้ามหาวิทยาลัยศิลปะหรงเฉิง
ชาติก่อน เธอติดอยู่ในหอพักของมหาวิทยาลัย
หลังอดทนอยู่เจ็ดแปดวันจนไม่มีอาหารเหลือ เธอก็ปีนกำแพงออกไปนอกมหาวิทยาลัยเพื่อเสี่ยงดวง
ผลคือเธอพบหีบสมบัติทองแดงในร้านบะหมี่เล็ก ๆ แห่งหนึ่ง และได้ของระดับทองแดงสามชิ้นจากข้างใน
เธออาศัยของในหีบสมบัตินั้นกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย แถมยังเพิ่มระดับเป็น 2 อีกด้วย
เพราะอย่างนั้นครั้งนี้เธอจึงอยากมาลองเสี่ยงดวงดูอีกสักครั้ง
แม้จะไม่แน่ใจว่าหีบสมบัติจะปรากฏขึ้นเมื่อไรกันแน่
แต่เผื่อโชคดีก็ได้ล่ะ!