เห็นซูเนี่ยนยังมีอารมณ์ขัน สือสือฉีถึงได้วางใจ
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ฉีเฟยเสวี่ยก็พาทุกคนจากไป
ส่วนซูเนี่ยนกับซูว่างมาที่ริมเขตปลอดภัย
แม้บริเวณนี้จะอยู่นอกเขตปลอดภัย แต่ถอยหลังเพียงก้าวเดียวก็เข้าไปในเขตปลอดภัยได้แล้ว
หากเกิดเหตุอะไรขึ้น จะบุกก็ได้ จะถอยก็สะดวก เป็นทำเลตั้งแผงขายของที่ยอดเยี่ยม
ซูเนี่ยนปูใบไม้ใหญ่สองสามใบลงบนพื้น แล้วยกก้อนหินมานั่ง จากนั้นก็หยิบอุปกรณ์หลายชิ้นออกมาจากมิติส่วนตัว วางเรียงบนใบไม้
แผงขายของเรียบง่ายเป็นอันจัดเสร็จ
จังหวะนั้นเอง มีกลุ่มผู้เล่นกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากเขตปลอดภัยพอดี
ซูเนี่ยนตะโกนเรียกลูกค้าทันที «แวะมาดูกันก่อน! อุปกรณ์ระดับเงินชิ้นละ 900 แต้ม ถูกกว่าร้านค้าเทพมาร ซื้อไปไม่ขาดทุน ไม่โดนหลอก!»
พอได้ยินแบบนั้น ผู้เล่นกลุ่มนี้ก็กรูกันเข้ามาทันที
«ให้ตายสิ เป็นอุปกรณ์ระดับเงินจริงด้วย สาวสวย ขายแค่ 900 แต้มไม่ขาดทุนแย่หรือ!»
«นั่นสิ ถูกกว่า 100 แต้ม เอาไปแลกค่าประสบการณ์ได้ตั้ง 10,000 แต้ม!»
«ถ้าเมื่อวานฉันไม่ใช้แต้มจนหมด ก็คงอยากซื้อเหมือนกัน!»
«หลีก ๆ ฉันยังมีแต้มอยู่ เอาปลอกแขนให้ชิ้นหนึ่ง!»
ซูเนี่ยนยิ้มพลางยื่นปลอกแขนให้
แต่มืออีกข้างของเธอวางอยู่บนธนูละลายหิมะข้างตัวตลอดเวลา
เพราะในดันเจี้ยนเทพมารไม่มีระบบแลกเปลี่ยนแต้มกับสิ่งของ
ดังนั้นจึงต้องเลือกว่าจะส่งของก่อนหรือรับแต้มก่อน
นี่เป็นการค้าครั้งแรกที่ซูเนี่ยนทำสำเร็จ เธอจึงไม่ถือสาที่จะส่งของให้ก่อน