เสียงดังขนาดนั้น ซูว่างจึงตื่นขึ้นมาเช่นกัน
เขามองไปรอบ ๆ อย่างสับสน
“พี่สาว ผมยังไม่ตื่นหรือเปล่า?”
นี่เป็นเรื่องจริงหรือ?
ทำไมเขาถึงเห็นซอมบี้แบบที่มีแต่ในหนังได้?
ซูเนี่ยนไม่พูดอะไร เหยียบคันเร่งแล้วขับรถออกจากเขตเมืองไปก่อน
เมื่อแน่ใจว่ารอบข้างปลอดภัยแล้ว เธอจึงอธิบายคร่าว ๆ ถึงเรื่องเกมวันสิ้นโลกที่ปรากฏขึ้น
ซูว่างฟังแล้วก็ยังงง ๆ
“หมายความว่าโลกของเรากลายเป็นเกมไปแล้วเหรอ?”
“จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้”
ซูว่างเลื่อนนิ้วไปมาบนหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว แววตาไม่มีความกลัวเลยสักนิด มีแต่ความตื่นเต้นแปลกใหม่ “โห พลังพิเศษของผมคือควบคุมสัตว์ งั้นผมก็เลี้ยงหมาได้แล้วใช่ไหม?”
เพราะซูเถียนเถียนแพ้ขนสุนัข สุนัขเหลืองแก่ที่ครอบครัวเลี้ยงมาสิบปีจึงถูกส่งไปอยู่ชนบท
ชาติก่อน ตอนซูเนี่ยนตามไปหา มันก็ถูกคนจับไปตุ๋นเสียแล้ว
เรื่องนี้เป็นสิ่งที่เธอเสียดายมาตลอด
“พี่รู้ว่านายคิดถึงต้าเหลือง เลยให้คนไปรับมันมาแล้ว” ซูเนี่ยนยกมือข้างเดียวลูบผมซูว่าง
เมื่อสองวันก่อน ตอนซื้อเสบียง เธอจ่ายเงินไปหลายหมื่นหยวนให้ครอบครัวที่รับฝากเลี้ยงส่งต้าเหลืองมาที่หรงเฉิง ตอนนี้มันอยู่ในโกดังแล้ว
คราวนี้ เธอจะไม่ยอมให้เรื่องเดิมเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด
“ผมจะได้เจอต้าเหลืองแล้วเหรอ?” ซูว่างดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น “เย่! พี่สาวดีที่สุดเลย!!!”
……
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถออฟโรดก็จอดลงหน้าโกดัง
ที่นี่อยู่ชานเมือง ผู้คนจึงน้อยอยู่แล้ว
ยิ่งเป็นกลางดึกด้วย บรรยากาศก็เงียบเชียบจนไม่เห็นแม้แต่เงาผี
“อยู่ในรถดี ๆ นะ พี่จะไปพาต้าเหลืองออกมา” ซูเนี่ยนจอดรถแล้วบอก
ตอนนี้ซอมบี้ยังไม่มีแรงพอจะใช้มือเปล่าพังประตูหรือกระจกรถ
ซูว่างอยู่ในรถย่อมปลอดภัย
กลับกัน ถ้าตามเธอไปด้วย โอกาสเกิดเรื่องไม่คาดฝันจะยิ่งสูงขึ้น
“อื้อ ๆ” ซูว่างพยักหน้าอย่างจริงจัง
ซูเนี่ยนลงจากรถ ล็อกประตูให้เรียบร้อย แล้วเข้าไปในโกดังหลังแรก
โกดังนี้เก็บข้าวสารกับแป้งไว้เต็มไปหมด
เธอวางมือลงบนบรรจุภัณฑ์ของข้าวสารและแป้ง
เพียงคิดในใจ สิ่งของเหล่านั้นก็เข้าไปอยู่ในกำไลหมึกมายาพันแปร
ชาติก่อนซูเนี่ยนก็เคยมีอุปกรณ์เก็บของประเภทมิติส่วนตัว
แต่พื้นที่เล็กมาก เทียบกับกำไลหมึกมายาพันแปรไม่ได้เลย
ทว่าหลักการใช้งานก็ใกล้เคียงกัน
เก็บของในโกดังหลังแรกเสร็จ ซูเนี่ยนก็ไปต่อหลังที่สอง หลังที่สาม……
เมื่อมาถึงโกดังหลังสุดท้าย สุนัขเหลืองตัวใหญ่ก็แกว่งหางวิ่งพุ่งเข้ามาหา
“ต้าเหลือง~”
ซูเนี่ยนเข้าไปกอดมันแน่น ต้าเหลืองเองก็กระตือรือร้นสุด ๆ เอาแต่ซุกเข้าหาอ้อมแขนเธอ
“พอแล้ว ๆ เดี๋ยวค่อยให้ของอร่อยนะ”
ซูเนี่ยนขยี้หัวเจ้าต้าเหลือง ก่อนจะดันมันออกจากอ้อมแขน
เธอยังมีธุระสำคัญต้องทำ!
หลังเก็บเสบียงทั้งหมดจนเกลี้ยง ซูเนี่ยนก็พาต้าเหลืองกลับขึ้นรถ
พอเห็นต้าเหลือง เด็กทั้งสองก็ส่งเสียงเห่าหอนอย่างตื่นเต้น
“เงียบกันได้แล้ว! ถ้าเรียกซอมบี้มา จะทำยังไง?”
ปากซูเนี่ยนพูดอย่างนั้น แต่แววตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ดีจริง ๆ
คราวนี้ ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า!
……
หลังเก็บเสบียงในโกดังเสร็จ ยังเหลือของในห้องเย็นอีก
แต่บริเวณใกล้ห้องเย็นมีโรงงานอยู่หลายแห่ง ซอมบี้คงมีไม่น้อย
ก่อนออกเดินทาง ซูเนี่ยนจึงหยิบการ์ดสองสามใบที่ได้จากหีบสมบัติออกมา
ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์จากหีบสมบัติ หรือของที่ดรอปจากการฆ่าซอมบี้กับสัตว์ประหลาด ล้วนปรากฏเป็นการ์ดทั้งสิ้น
เมื่อใช้งาน สิ่งของในการ์ดก็จะปรากฏเป็นของจริง
ซูเนี่ยนใช้การ์ดธนูเหล็กกับซองใส่ลูกธนูหนังหนาก่อน
ส่วนเครื่องเพิ่มระดับยานพาหนะ เดิมทีเธอตั้งใจจะใช้เพิ่มระดับรถออฟโรดคันนี้
แต่เมื่อคิดว่าตอนนี้มีซูว่างกับต้าเหลืองอยู่ด้วย เธอก็ตัดสินใจหารถบ้านที่มีอุปกรณ์ครบครันกว่านี้มาใช้เป็นพาหนะหลักในอนาคต
ซูเนี่ยนขับรถไปถึงห้องเย็นแล้วลงจากรถเพียงลำพัง
“อย่าส่งเสียงนะ ถ้ามีซอมบี้เจอพวกนาย ให้ติดต่อฉันผ่านรายชื่อเพื่อนในหน้าต่างข้อมูล เข้าใจไหม?” ซูเนี่ยนยืนกำชับอยู่ข้างประตูรถ
“พี่วางใจได้เลย ผมจะปกป้องต้าเหลืองให้ดี” ซูว่างกอดคอต้าเหลืองพลางพูด
ต้าเหลืองก็นั่งตัวตรง ดูน่าเชื่อถือไม่น้อย
ซูเนี่ยนกำชับอีกสองสามคำ ก่อนล็อกประตูรถแล้วหันหลังเข้าไปในห้องเย็น
ห้องเย็นแห่งนี้เก็บสินค้าแช่แข็งได้รวมหนึ่งแสนตัน
มีสามชั้นบนล่างและห้องอยู่หลายสิบห้อง
ซูเนี่ยนเช่าไว้เพียงห้องเดียว
เดินเข้าไปได้ไม่ไกล บนพื้นก็มีคราบเลือดปรากฏให้เห็นมากมาย ทั้งยังมีชิ้นส่วนเนื้อมนุษย์กระจัดกระจาย
ส่วนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ควรอยู่หน้าประตู กำลังกอดเพื่อนร่วมงานของตัวเองแล้วแทะอย่างเอร็ดอร่อย
เมื่อได้ยินเสียง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็หันกลับมา อ้าปากกว้างเปื้อนเลือดแล้วพุ่งตรงเข้าหาซูเนี่ยน
ซูเนี่ยนหยิบลูกธนูขึ้นมาอย่างชำนาญ แล้วขึ้นสายธนู
ธนูเหล็กคุณภาพทองแดงมีระบบช่วยเล็งติดมาด้วย จุดแสงสีแดงปรากฏขึ้นในสายตาของซูเนี่ยน
เมื่อจุดแสงเล็งตรงระหว่างคิ้วของซอมบี้ เธอก็ปล่อยสายธนูทันที
ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศ ปักเข้ากลางหว่างคิ้วของซอมบี้อย่างแม่นยำ
【สังหารซอมบี้สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +1】
【ของดรอป: แก่นคริสตัลระดับ 1 × 1】
ข้างซอมบี้ที่ล้มลง มีผลึกสีเทาขนาดเท่าเล็บมือปรากฏขึ้น
“ดรอปของด้วยเหรอ?”
ดวงตาซูเนี่ยนเป็นประกาย เธอรีบเข้าไปเก็บแก่นคริสตัลขึ้นมา
แก่นคริสตัลเป็นวัตถุดิบหลักสำหรับเพิ่มระดับอุปกรณ์และทักษะ
อุปกรณ์กับทักษะยิ่งมีคุณภาพสูง ก็ยิ่งต้องใช้แก่นคริสตัลมาก
อย่างอุปกรณ์สองชิ้นในมือเธอ
ธนูเหล็กต้องใช้แก่นคริสตัลแค่ 10 เม็ดเพื่อเพิ่มระดับ แต่กำไลหมึกมายาพันแปรกลับต้องใช้ถึง 100 เม็ด
รวมแล้วก็ต้องใช้ 110 เม็ด
เมื่อคิดจากอัตราดรอปหนึ่งในสิบ ต่อให้ของที่ได้ทั้งหมดเป็นแก่นคริสตัล ก็ยังต้องฆ่าซอมบี้กว่าหนึ่งพันตัว
ยังดีที่เกมมีระบบซื้อขาย
หลังเก็บเสบียงเสร็จ เธอจะลงขายบางส่วน
แม้ช่วงแรกแก่นคริสตัลจะมีไม่มาก แต่ก็ต้องมีประสิทธิภาพกว่าการเก็บคนเดียวแน่นอน
ตอนจากมา ซูเนี่ยนฉวยพวงกุญแจเส้นใหญ่จากตัวเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาด้วย
ภัยพิบัติระลอกแรกคือคลื่นความร้อน
ห้องเย็นแห่งนี้ทนความร้อนสูงกว่า 50 องศาได้มากสุดแค่สองวัน
แทนที่จะปล่อยให้ของทั้งหมดเน่าเสียอยู่ที่นี่ สู้เก็บเข้าไปในมิติดีกว่า
ซูเนี่ยนเริ่มจากหาห้องเย็นที่ตัวเองเช่าไว้ แล้วเก็บเนื้อสัตว์กับน้ำดื่มแช่เย็นในนั้นไปจนหมด
จากนั้นก็เริ่มเก็บห้องต่าง ๆ ไล่ไปทีละห้องตั้งแต่ชั้นแรก
ในห้องเย็นแห่งนี้ นอกจากเนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อแกะ เนื้อไก่ เนื้อเป็ด เนื้อห่าน รวมถึงของสดจากแม่น้ำและอาหารทะเลที่พบได้ทั่วไปแล้ว
ยังมีขนมบัวลอยแช่แข็ง เกี๊ยว เกี๊ยวเสฉวน ซาลาเปา หมั่นโถว พายไส้ผลไม้และเนื้อสัตว์ ผักผลไม้แช่แข็ง ขนมหวาน เค้ก ไอศกรีมและหวานเย็น ผลิตภัณฑ์จากนม และอื่น ๆ อีกมากมาย
มีของหลากหลายชนิดจนน่าตกใจ
ที่สำคัญ สินค้าแช่แข็งทั้งหมดรวมกันมีถึงหนึ่งแสนตัน เกือบยัดกำไลหมึกมายาพันแปรจนเต็ม
เห็นทีการเพิ่มระดับกำไลหมึกมายาพันแปรจะรอช้าไม่ได้แล้ว
ไม่อย่างนั้นคงไม่พอใช้แน่!