“ที่คุณพูดหมายความว่า จะให้ผมไปปล้นงั้นเหรอ?” กู้เฉิงมองเจียงเยว่หง คล้ายกำลังถามความเห็นเธอจริง ๆ
เจียงเยว่หงเห็นกู้เฉิงไม่ได้คัดค้านตรง ๆ ก็ยินดีขึ้นมาในใจ ก่อนพูดต่อว่า “จะเรียกว่าปล้นได้ยังไง? ทุกอย่างที่เราทำก็เพื่อหรงเฉิง เพื่อฐานที่มั่นทั้งนั้น ถ้าซูเนี่ยนมีความคิดถึงส่วนรวมจริง ก็ควรเอาแบบแปลนกับวัสดุออกมาให้เอง ไม่อย่างนั้นก็แปลว่าไม่รู้จักแยกแยะดีชั่ว!”
“พี่ พูดอะไรแบบนั้น?” เจียงเยี่ยนมองเจียงเยว่หงอย่างไม่อยากเชื่อ แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าคำพูดนี้จะออกมาจากปากเธอ
ซูเนี่ยนยังไม่ได้เข้าหน่วยพิทักษ์ฐานที่มั่นอย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ แล้วทำไมเธอต้องทำเรื่องพวกนี้เพื่อฐานที่มั่นด้วย?
ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งก่อนที่ฐานที่มั่นถูกฝันร้ายสีชาดบุกโจมตีครั้งใหญ่ ก็ยังเป็นซูเนี่ยนที่เสนอวิธีรับมือ
แต่ตอนนี้กลับหาว่าอีกฝ่ายไม่เห็นแก่ส่วนรวม แถมจะปล้นของเธอถ้าไม่ยอมส่งมอบให้อีก
นี่มันไม่ต่างจากข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพานหรือไง?
ยังเอาหรงเฉิงกับฐานที่มั่นมาเป็นข้ออ้างอีก
ถ้าต่อไปใช้ข้ออ้างแบบนี้ไปปล้นคนอื่นเรื่อย ๆ
พอคนอื่นรู้เข้า ฐานที่มั่นคงโดนด่าจนยับแน่!
“เด็ก อย่าพูดแทรกส่งเดช ฉันคุยเรื่องสำคัญกับหัวหน้าทีมอยู่!” เจียงเยว่หงไม่พอใจที่เจียงเยี่ยนช่วยพูดแทนซูเนี่ยน
เธอกับเจียงเยี่ยนพึ่งพากันมาตั้งแต่เด็ก เจียงเยี่ยนพึ่งพาเธอมาก