แต่ความตื่นตระหนกของซูเนี่ยนก็เกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ
ในฐานะผู้เล่นฝีมือสูงที่ติดอันดับต้น ๆ การมีไอเทมทรงพลังอยู่ในมือสักสองสามชิ้นก็เป็นเรื่องปกติ
ยิ่งไปกว่านั้น ในชาตินี้กู้เฉิงก็ไม่รู้จักเธอ
ต่อให้เธอใช้ยาล่องหน อีกฝ่ายก็คงไม่ถึงกับสอดมือเข้ามายุ่ง
ซูเนี่ยนจึงทำเป็นมองไม่เห็นคนตรงหน้า หันหลังเตรียมเดินจากไป
แต่เพิ่งก้าวไปได้สองก้าว ร่างของเธอก็ถูกพลังบางอย่างกระชากกลับมา
เป็นพรสวรรค์ของกู้เฉิง…
ซูเนี่ยนสูดหายใจลึก ก่อนหันไปมองกู้เฉิงแล้วถามว่า “พี่ชาย มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”
“เมื่อกี้คุณเหยียบเท้าผมไปสองครั้ง” กู้เฉิงชี้ไปที่รองเท้าของตัวเอง
ซูเนี่ยนก้มมอง แล้วก็เห็นรอยรองเท้าสองรอยบนหลังเท้าของกู้เฉิงจริง ๆ
คงเผลอเหยียบเข้าให้ตอนหลบเมื่อครู่
อย่างไรเสีย ค่าสถานะของร่างนี้ก็ไม่ได้ดีเด่อะไร
ไม่ว่าจะด้านไหนก็ด้อยกว่าอยู่บ้างจริง ๆ
“ขอโทษค่ะ เมื่อกี้คุณเข้ามาใกล้เกินไป จะโทษฉันทั้งหมดก็ไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล เหยียบเท้าคุณเป็นความผิดของฉัน ขอโทษแล้วกันนะคะ พอใจหรือยัง?” ซูเนี่ยนกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มไม่ถึงตา
เธอไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว
ถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดจะเป็นแค่การทิ้งร่างตัวแทนนี้ไป
แต่นั่นก็ย่อมทำให้แผนการหลายอย่างของเธอปั่นป่วน
“คราวหน้าถ้าจะล่องหน จำไว้ว่าอย่ายืนกลางถนน”
พูดจบ กู้เฉิงก็เดินยาว ๆ เข้าเขต 27 ไป
ซูเนี่ยน “……”