“น้องสาว ในที่สุดเธอก็ยังเกลียดฉันอยู่ดีสินะ” ซูเถียนเถียนแสร้งทำสีหน้าเศร้าสร้อย
ซูเนี่ยนเพียงยิ้ม ไม่พูดอะไร
โอกาสครั้งต่อไปของซูเถียนเถียนจะปรากฏหลังภัยพิบัติฝนกรดสิ้นสุดลง
ก่อนถึงตอนนั้น เธอขี้เกียจเล่นละครกับซูเถียนเถียนแล้ว
ส่วนคนของซูเถียนเถียนจะมองเธอยังไง เกี่ยวอะไรกับเธอสักนิดล่ะ?
“ช่างเถอะ เถียนเถียน เมื่อกี้ชั้น 13 มีห้องว่างอยู่ห้องหนึ่ง แค่ทำความสะอาดแล้วย้ายเข้าไปก็เหมือนกันแล้ว ดูจากระดับน้ำตอนนี้ ฝนกรดคงท่วมไม่ถึงชั้น 13 หรอก” สวีจื่อห้าวเอ่ยขึ้นกะทันหัน
เขาเหลือบมองซูเนี่ยน
คงเป็นเพราะซูเนี่ยนเพิ่งฆ่าซอมบี้เสร็จ กลิ่นอายสังหารบนตัวจึงยังไม่จาง
พอเห็นเธอ สวีจื่อห้าวก็รู้สึกขนลุก
ความทรงจำเลวร้ายผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
โดยเฉพาะในสภาพแวดล้อมที่แสงสลัว เงาของซูเนี่ยนแทบซ้อนทับกับคนคนนั้นในความทรงจำของเขาอย่างสมบูรณ์
ถ้าต้องอยู่ร่วมกับผู้หญิงคนนี้ เขาคงฝันร้ายทุกวันแน่!
“ใช่ อยู่ชั้นบนสุดก็ใช่ว่าจะดี ถ้าหลังคารั่วขึ้นมาจะทำยังไง อยู่ชั้นกลางปลอดภัยกว่า” โจวหยางรีบเห็นด้วย
อีกหลายคนก็ไม่ได้คัดค้านอะไร
ซ่งเยว่เหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่ก็รู้สึกว่าพูดไปก็เสียเปล่า จึงปิดปากอย่างหงุดหงิด
แต่ก่อนจะแยกย้าย ซูเถียนเถียนก็ยังเพิ่มซูเนี่ยนเป็นเพื่อนจนได้
ถ้าไม่ได้เห็นจุดจบอันน่าอนาถของซูเนี่ยน เธอรู้สึกว่าชีวิตคงหมดความสนุกไปครึ่งหนึ่ง
หลังจากซูเถียนเถียนกับคนอื่น ๆ จากไป ซูเนี่ยนก็เปิดรายชื่อเพื่อน แล้วซ่อนหน้าร้านของตัวเองจากซูเถียนเถียน