เถาหยูเป็นคนแรกที่เดือดดาลกับคำเยาะเย้ยของหม่าเชา “นายคือหม่าเชาใช่ไหม? รอฉันไว้เลย ฉันจะฆ่านายให้ได้!”
ฉีเฟยเสวี่ยกับคนอื่น ๆ ต่างก็โกรธจนหน้าเขียว
ใครจะคิดว่าไอ้หมอนี่จะหยิ่งผยองขนาดนี้ ไม่เพียงไม่หลบซ่อน ยังกล้าเยาะเย้ยพวกเขาต่อหน้า
มันคิดว่าอยู่ในเขตปลอดภัยแล้วพวกเขาจะลงมือไม่ได้หรือไง?
สีหน้าซูเนี่ยนไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
เธอโยนยันต์ติดตามที่มอดไหม้จนหมดระหว่างนิ้วทั้งสองทิ้ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ดูท่าทางนายจะมั่นใจมากนะ”
จากแว่นตาสแกน เธอเห็นว่าหม่าเชาอยู่เลเวล 6
ในบรรดาผู้เล่นดาวสีคราม นับว่าอยู่ในระดับแนวหน้าแล้ว
บริเวณใกล้ตัวเขายังมีผู้เล่นต่างมิติอีกหลายคน ทุกคนอยู่เลเวล 10 ขึ้นไป และคนที่เลเวลสูงที่สุดถึง 15 แล้ว
นี่คือไพ่ตายของเขาหรือ?
ผู้เล่นเลเวล 15 คือขีดจำกัดที่ดันเจี้ยนเทพมารระดับหนึ่งดาวจะรองรับได้
พูดอีกอย่างก็คือ ฝ่ายตรงข้ามมีกำลังรบสูงสุดเท่าที่จะพบได้ในดันเจี้ยนเทพมารระดับหนึ่งดาวแล้ว
มิน่าหม่าเชาถึงได้หยิ่งผยอง กล้าเข้ามาหาเรื่องกันซึ่ง ๆ หน้า
แต่หม่าเชาเป็นผู้เล่นดาวสีครามแท้ ๆ กลับไปคลุกคลีกับผู้เล่นต่างมิติในสถานที่อย่างดันเจี้ยนเทพมาร
ช่างหาได้ยากจริง ๆ!
“แน่นอน ฉันยอมรับว่าพวกเธอมีฝีมือ แต่ต่อหน้าผู้แข็งแกร่งตัวจริง พวกเธอยังห่างชั้น!” หม่าเชาทำท่าราวกับได้ใจที่ตัวเองเหนือกว่า
พอหม่าเชาพูดจบ ผู้เล่นต่างมิติหลายคนที่อยู่ข้างกายก็พากันมารวมกลุ่ม
ผู้เล่นหญิงผิวขาวคอยาวที่เป็นหัวหน้ากอดอกแล้วพูดว่า “พวกมือใหม่ ฉันแนะนำให้ส่งคะแนนทั้งหมดมา แล้วฉันจะพิจารณาไว้ชีวิตพวกเธอ”