“สือสือฉี ขอแนะนำให้รู้จัก” ซูเนี่ยนชี้ไปยังคนสองคนตรงหน้าแล้วกล่าว “นี่เกาป๋อเหวินกับหลิวหย่วน พวกเขาเป็นผู้เล่นระดับ 4 ทั้งคู่ มีสัญชาตญาณการต่อสู้ดีเยี่ยม ตามพวกเขาไปฆ่าซอมบี้ ยังดีกว่าตามเสิ่นอวี่ไอ้ขยะนั่นตั้งเยอะ”
เมื่อถูกซูเนี่ยนชม เกาป๋อเหวินกับหลิวหย่วนต่างก็ทำหน้าเขินอาย
แต่สือสือฉีกลับสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
“ผู้เล่นระดับ 4 เหรอ?”
เธอฟังผิดไปหรือเปล่า?
ซูเนี่ยนถึงกับได้ผู้เล่นระดับ 4 มาสองคนเป็นลูกน้อง?
นี่มัน... มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่าเนี่ย?
จู่ ๆ ความคิดเหลวไหลอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวสือสือฉี “ซูเนี่ยน ฉันจำได้ว่าบนกระดานจัดอันดับมีคนเก่งที่ชื่อเหมือนเธอ พวกเธอคงไม่ใช่คนเดียวกันหรอกนะ?”
พูดจบ เธอก็รีบล้มเลิกข้อสันนิษฐานนี้ทันที
เพราะเธอมีซูเนี่ยนเป็นเพื่อนอยู่แล้ว เสิ่นอวี่ก็เคยตรวจดูค่าสถานะของซูเนี่ยนด้วย
เมื่อวานเสิ่นอวี่ยังจงใจพูดเป็นนัย ๆ ในกลุ่มแชตห้องเรียนว่า ค่าพละกำลังกับความว่องไวของซูเนี่ยนต่ำเกินไป ต่อไปเวลาไปฆ่าซอมบี้ ทุกคนช่วยดูแลซูเนี่ยนกันหน่อย
ตอนนั้นเธอเหลือบดูค่าสถานะของซูเนี่ยนแล้ว เป็นระดับปกติของผู้เล่นระดับ 0-1
แค่ค่าสถานะเอนไปทางใดทางหนึ่งนิดหน่อยเท่านั้น
“เรื่องของฉัน รอออกจากฐานที่มั่นก่อนแล้วค่อยเล่าให้ฟัง” ซูเนี่ยนไม่ได้ยอมรับและไม่ได้ปฏิเสธ
ที่จริงเธอไม่ได้ใส่ใจเลยว่าใครจะรู้ตัวตนของเธอ
มีเพียงคนเดียวที่เธอจำเป็นต้องปิดบัง นั่นก็คือซูเถียนเถียน
สาเหตุที่เธอไว้ชีวิตเสิ่นอวี่ ก็เพราะต้องให้เขาอยู่ข้างซูเถียนเถียน เพื่อช่วยลดความระแวงที่ซูเถียนเถียนมีต่อเธอ