หลังส่งคนของเจิ้งอี้ไปแล้ว ซูเนี่ยนก็กินข้าวผัดที่เหลือต่อจนหมด
แม้เธอจะไม่ได้กินอาหารสำเร็จรูปคุณภาพต่ำแบบนี้มานานแล้วก็ตาม
แต่สภาพตอนนี้ก็มีให้เลือกแค่นี้ จะให้ก่อไฟทำอาหารในกรงหรือไง?
นั่นคงไม่ให้เกียรติเกมเกินไปหน่อย
พอกินอิ่มดื่มน้ำเสร็จ ซูเนี่ยนก็เก็บขยะทั้งหมดลงมิติส่วนตัว
ไม่นานนัก ผู้คุมที่อยู่นอกห้องขังก็เดินเข้ามา
เขาเปิดกรงของซูเนี่ยนแล้วพูดว่า “ไปได้แล้ว ถึงเวลาออกเดินทาง!”
ส่วนเจิ้งอี้กับคนอื่น ๆ ที่นอนอยู่ข้าง ๆ ศพยังไม่ทันได้รีเฟรช ผู้คุมก็แทบไม่ชายตามองพวกเขาเลย
ซูเนี่ยนก้มตัวเดินออกจากกรง จากนั้นหยิบอุปกรณ์ระดับเงินชิ้นหนึ่งจากมิติส่วนตัวแล้วยื่นให้ผู้คุม “ท่านผู้คุม ฉันรู้ว่าที่นี่เป็นเขตส่วนบุคคล คุณต้องมีทางปล่อยฉันออกไปได้ ใช่ไหม?”
ในดินแดนลี้ลับพันน้ำค้างแข็งซึ่งเป็นดินแดนลี้ลับแนวเอาชีวิตรอด เสบียงคือทุกสิ่ง
ไม่อย่างนั้นคงไม่จำกัดจำนวนสิ่งของที่นำเข้าไปได้
ดังนั้น การใช้เครื่องสวมใส่ติดสินบนเอ็นพีซีในสถานที่แบบนี้ จึงมีโอกาสสำเร็จสูงมาก
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีสิทธิพิเศษหนุนหลัง
เอ็นพีซีทุกคนมีความชื่นชอบต่อเธอสูงกว่าระดับผ่านเกณฑ์
จึงประหยัดเวลาเพิ่มค่าความชื่นชอบไปได้มาก
ผู้คุมรับอุปกรณ์จากมือซูเนี่ยนไป พยักหน้าอย่างพอใจแล้วกล่าวว่า “เธอยังรู้จักวางตัวดีนะ มีรูหมาอยู่ข้าง ๆ มุดออกไปทางนั้นก็พ้นแล้ว!”
มุมปากซูเนี่ยนกระตุกเล็กน้อย