ซูเนี่ยนเหลือบมองไปด้านหลังชายวัยกลางคน “คนพวกนี้เป็นพวกคุณหมดเลยเหรอ?”
ชายวัยกลางคนเชิดคางขึ้น “ใช่! รู้ไหมว่าพรสวรรค์ของหัวหน้าพวกเราเป็นอะไร? พรแห่งตราเผ่า! ค่าสถานะพื้นฐานของพวกเราทุกคนเกือบแตะหลักร้อย!”
“แล้วไง?” ซูเนี่ยนเอียงศีรษะถาม
เมื่อเห็นว่าซูเนี่ยนไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด ชายวัยกลางคนกลับรู้สึกใจหาย เขากลืนน้ำลายแล้วพูดว่า “ฉันแนะนำว่าอย่าคิดเล่นตุกติก ยอมให้เราตรวจอุปกรณ์แต่โดยดี เราจะเอาไปมากที่สุดแค่ชิ้นเดียว พอได้ของแล้วเธอก็ไปได้อย่างปลอดภัย ไม่อย่างนั้นก็มีแต่ต้องตาย!”
“แน่ใจนะว่าจะตรวจ?” ซูเนี่ยนย้ำอีกครั้ง
“เลิกพูดมาก รีบแสดงข้อมูลอุปกรณ์ที่ใส่อยู่มา!” ชายวัยกลางคนยืดคอพูด
ซูเนี่ยนกวาดตามองรอบ ๆ ผู้เล่นหลายคนที่อยู่ตรงนั้นทยอยเข้าแดนลี้ลับไปแล้ว ตอนนี้เหลือแต่คนจากฐานต้นกำเนิด
เจ้าพวกนี้สักลายเต็มตัว ลวดลายแต่ละคนก็เว่อร์วัง จำได้ง่ายมาก
“ได้” ซูเนี่ยนดึงสายตากลับมา แล้วเริ่มแสดงข้อมูลอุปกรณ์ที่สวมอยู่ทีละชิ้น
“เชี่ย! ระดับทองคำ!” ชายวัยกลางคนเบิกตาโต
พอได้ยินเสียงอุทานของเขา ผู้เล่นจากฐานต้นกำเนิดที่อยู่ใกล้ ๆ ก็พากันเข้ามามุง
“พระเจ้า! อุปกรณ์ระดับทองคำจริงด้วย!”
“สุดยอด! ไม่คิดว่าแดนลี้ลับพันน้ำค้างแข็งจะดรอปอุปกรณ์แยกชิ้นระดับนี้ด้วย รู้งี้ฉันเข้าไปลองบ้างก็ดี!”
“ฉันไม่เคยเห็นอุปกรณ์คุณภาพสูงขนาดนี้มาก่อนเลย!”
“แค่นั้นที่ไหน! แม้แต่ไอเทมธรรมดาระดับทองคำฉันยังไม่เคยเห็น นับประสาอะไรกับอุปกรณ์!”