ก่อนจะย้ายจิตสำนึกหลักกลับเข้าร่าง ซูเนี่ยนวางกับดักหนามไว้สามชุดตรงปากถ้ำ
ถ้ามีใครบุ่มบ่ามบุกเข้ามาโดยไม่บอกกล่าว ก็จะได้สัมผัสอ้อมกอดรักจากกับดักหนามเป็นอย่างแรก
และตอนนี้ ก็มีคนไปกระตุ้นกับดักเข้าแล้ว
ซูเนี่ยนลืมตาขึ้น พลิกมือหยิบจันทร์เสี้ยวออกมา อีกมือเปิดโคมไฟดวงเล็ก
ภายใต้แสงสลัว ใบหน้าคุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
“จางเผิง?”
ซูเนี่ยนขมวดคิ้ว
จางเผิงเป็นคนขับรถของครอบครัวเธอ ทั้งยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของซูเถียนเถียน และเป็นหลานชายแท้ ๆ ของแม่เลี้ยง
เขาเรียนไม่จบมัธยมต้น เอาแต่เตร็ดเตร่ไม่ทำอะไรอยู่ในชนบท
สุดท้ายแม่เลี้ยงก็รับเขาเข้ามาเป็นคนขับรถให้ตระกูลซู
ตามลำดับเหตุการณ์ จางเผิงควรจะมาถึงฐานที่มั่นพร้อมกับพ่อและแม่เลี้ยงของเธอในอีกหลายวันข้างหน้า
ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ก่อนเวลา?
หรือเป็นเพราะเธอไม่อยู่ เรื่องราวทางฝั่งพ่อกับแม่เลี้ยงถึงเปลี่ยนไป?
“ซูเนี่ยน รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! นี่มันตัวบ้าอะไรเนี่ย!” จางเผิงถูกหนามทิ่มจนเลือดซึมไปทั่วกาย พิษต่อระบบประสาททำให้เขาไม่มีแรงแม้แต่น้อย ทำได้แค่อ้าปากโวยวายไม่หยุด
เวลานี้ฟ้าข้างนอกยังไม่สาง
เสียงตะโกนของจางเผิงปลุกผู้เล่นกับเจ้าหน้าที่บริหารที่อยู่แถวนั้นให้ตื่นกันหมด
“ดึกดื่นป่านนี้ ใครมาโวยวายเสียงดังอยู่ตรงนี้?” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถือไฟฉายเดินเข้ามา