แม่ลูกตระกูลสวี่อาศัยความสัมพันธ์ระหว่างสวี่ฮ่วนกับฉีเฟยเสวี่ย ทำตัวเป็นใหญ่ในบ้านทุกวัน
แต่พวกเธอไม่คิดเลยว่าคนข้างนอกจะไม่ตามใจพวกเธอ
ถึงจะอยากกินหม้อไฟมากแค่ไหน
แต่เมื่อนึกถึงชีวิตตัวเอง พวกเธอก็ทำได้แค่กลับไปทำอาหารกินเองในครัว
คนข้างนอกได้กินเนื้อและหม้อไฟ ส่วนคนในครัวทำได้แค่กินบะหมี่น้ำเปล่าคลุกเหล่ากานหม่า
ตอนนี้แม่สวี่เสียใจอย่างมาก ทำไมเธอถึงปากเสียพูดออกไปว่าไม่กินหม้อไฟกันนะ?
ที่จริงเธอก็ไม่ได้เลือกกินเสียหน่อย...
หลังจากกินอิ่มหนำสำราญ ทุกคนก็ตรวจนับสิ่งของที่ติดตัวมาอีกครั้ง ก่อนเตรียมออกเดินทางไปยังทางเข้าดันเจี้ยน
“ลุยเลย! ดาบใหญ่ของฉันกระหายเลือดจนแทบอดใจไม่ไหวแล้ว!” เกาป๋อเหวินถือไม้เบสบอล กระโดดโลดเต้นราวกับลิง
“ลงดันเจี้ยนครั้งแรก ตื่นเต้นจนประหม่าเลยแฮะ” หลิวหย่วนพูดเช่นนั้น ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความฮึกเหิม
หลินเยี่ยนโจวยังคงดูสงบนิ่ง
ตอนแรกเขาทั้งประหม่าและคาดหวัง แต่ช่วงที่ผ่านมาได้เห็นฝีมือของเว่ยเหยียนแล้ว ตอนนี้เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย
ส่วนซูว่างก็มีท่าทีไม่ต่างจากหลินเยี่ยนโจว
เขาอยู่ข้างซูเนี่ยนมานาน ทุกวันลืมตาขึ้นมาก็เห็นกองซากศพกับฝูงซอมบี้ จึงนับว่าเป็นคนที่ผ่านเรื่องใหญ่ ๆ มาแล้ว
“ดันเจี้ยนอยู่ในโรงจอดรถใต้ดินของชุมชนนี้ ฉันจัดการซอมบี้จนหมดแล้ว พวกเราไปกันได้เลย” ฉีเฟยเสวี่ยบอกทุกคน
ดันเจี้ยนแห่งนี้ปรากฏขึ้นมาสักพักแล้ว
แต่ไม่นานหลังจากเธอค้นพบ ภัยพิบัติฝนกรดก็มาเยือน