เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ของตัวเอง ความคิดลามกในหัวซูเนี่ยนก็พลันหายวับไปทันที
สายตาของเธอเลื่อนไปหยุดที่บาดแผลบนแผ่นหลังของเว่ยเหยียน
บาดแผลพวกนั้นดูเหมือนรอยข่วน
บนผิวแผลยังมีเปลวไฟสีน้ำเงินเล็ก ๆ ลุกไหม้อยู่
สมแล้วที่ถูกผู้พิทักษ์วิญญาณทำร้าย
ซูเนี่ยนเทยาขี้ผึ้งออกจากกล่องครึ่งหนึ่ง แล้วป้ายลงบนแผลจนหนา
เพราะกลัวจะเกิดความเข้าใจผิดโดยไม่จำเป็น เธอจึงไม่แตะต้องตัวเว่ยเหยียนเลยตลอดเวลา
จนกระทั่งเห็นเปลวไฟบนแผลหายไป และแผลเริ่มสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เธอถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
ดีนะที่ได้ผล
เหรียญดารา 500 เหรียญ คงไม่ใช่จ่ายทิ้งเปล่า
หลังยาขี้ผึ้งถูกดูดซึมจนหมด ซูเนี่ยนก็ลุกขึ้นพูดว่า “เรียบร้อยแล้ว แผลไม่เหลือแม้แต่รอยแผลเป็น สมกับที่ฉันจ่ายไปตั้ง 500 เหรียญดาราเพื่อซื้อมาจริง ๆ!”
เธอจงใจพูดถึงราคาของยารักษาบาดแผลประสิทธิภาพสูงขึ้นมาอย่างแนบเนียน
ประสิทธิภาพของยารักษาบาดแผลเป็นเพียงเรื่องหนึ่งเท่านั้น
ที่สำคัญกว่านั้นคือต้องให้เว่ยเหยียนรู้ว่าเธอเสียเงินไปตั้งมาก!
“ขอบคุณ” เว่ยเหยียนดึงเสื้อที่เลื่อนลงไปถึงเอวกลับขึ้นมาสวมให้เรียบร้อย
ตอนนั้นเองซูเนี่ยนถึงสังเกตเห็นว่าปลายหูของเว่ยเหยียนแดงระเรื่อ
เอาจริงดิ?
เธอยังไม่เขินเลย แต่หมอนี่หูแดงไปแล้ว
ก็แค่ถูกมองช่วงท่อนบนเองไม่ใช่หรือไง!
หลังสวมเสื้อเรียบร้อย เว่ยเหยียนก็ยื่นนาฬิกาพกสีเงินเรือนหนึ่งให้ซูเนี่ยน “เอานี่ไป ถือเป็นของขอบคุณ”
ซูเนี่ยนรับนาฬิกาพกมาด้วยความงุนงง
วินาทีถัดมา รูม่านตาของเธอก็หดวูบ