เมื่อผลด้านลบบนร่างกายหายไป สายฟ้าในมือหลินเยี่ยนโจวก็ขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า
เฉียวเยว่กับลู่เฉินซิงซึ่งอยู่ใกล้เขาที่สุดถูกระเบิดจนหน้าดำ ผมชี้ตั้ง
“บ้าจริง หลินเยี่ยนโจว นายระเบิดฉันทำไม?” ลู่เฉินซิงถูกไฟฟ้าช็อตจนตัวลอย
เฉียวเยว่พ่นควันดำออกจากปาก ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่หลินเยี่ยนโจวอย่างโกรธเกรี้ยว “นายกล้าลงมือจริง ๆ เหรอ! ฉันจะไปฟ้องคุณปู่เดี๋ยวนี้แหละ!”
พูดจบ เฉียวเยว่ก็เปิดรายชื่อเพื่อนทันที เตรียมส่งข้อความไปฟ้องคนในบ้าน
หลินเยี่ยนโจวแววตาเย็นเยียบ ยกมือปล่อยสายฟ้าฟาดใส่มือของเฉียวเยว่
เฉียวเยว่เจ็บจนกรีดร้อง “หลินเยี่ยนโจว!!! นายยังกล้าช็อตฉันอีก! นายตายแน่ ตระกูลหลินของนายก็จบเห่แน่!!!”
เมื่อลู่เฉินซิงเห็นว่าหลินเยี่ยนโจวลงมือกับเฉียวเยว่จริง ๆ ก็รีบคว้าแขนเขาไว้ “พอได้แล้ว นายก็รู้ว่าตระกูลเฉียวมีอำนาจแค่ไหน ไปขอโทษเฉียวเยว่ซะ เรื่องนี้อาจยังพอระงับได้”
ตระกูลเฉียวตามใจเฉียวเยว่จนแทบจะยกขึ้นหิ้ง
ไม่ต้องพูดถึงแค่บาดเจ็บเล็กน้อย
ขนาดมีคนพูดเสียงดังใส่เฉียวเยว่ คนทั้งตระกูลก็ต้องซวยไปด้วย!
ถ้าเกิดเปิดศึกกันจริง ๆ หรือเฉียวเยว่เป็นอะไรขึ้นมา
เรื่องนี้คงจบไม่ลงแน่!
“ขอโทษเหรอ? ไม่มีทาง!” หลินเยี่ยนโจวสะบัดมือของลู่เฉินซิงออก แล้วมองเฉียวเยว่ด้วยสีหน้าเย็นชา “ถ้าไม่เห็นแก่หน้าเว่ยเหยียน คิดจริง ๆ เหรอว่าฉันอยากยุ่งกับเธอ? อยากฟ้องก็ไปฟ้องเลย แต่ถ้าคนในบ้านฉันเป็นอะไรขึ้นมา เธอคิดว่าจะมีชีวิตรอดออกจากดันเจี้ยนเทพมารไหม? จะเอาคำพูดนี้ไปบอกคนในบ้านเธอก็ได้!”