“บ้าเอ๊ย! ไม่คิดเลยจริง ๆ ครั้งแรกที่ออกล่าสัตว์ก็เจอกวางลายดอกไม้ ครั้งที่สองกลับเจอหมีสีน้ำตาลเข้าให้แล้ว!”
“ระดับความยากเพิ่มขึ้นเร็วเกินไปแล้ว!”
หลินโม่วิ่งไปพลางคำนวณในใจไปพลาง
หมีสีน้ำตาลตัวใหญ่หนักหลายร้อยชั่ง ถ้าจัดการได้ จะเพิ่มค่าสถานะให้เขาได้ตั้งเท่าไรกันนะ?
ในป่าบนภูเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือมีหมีอยู่สองชนิด
ชนิดหนึ่งคือหมีดำ ชาวตะวันออกเฉียงเหนือเรียกมันว่า “เจ้าตาบอดดำ”
หมีชนิดนี้ตัวไม่ใหญ่ ขนเป็นมันเงา ตัวที่ใหญ่ที่สุดก็หนักแค่สามร้อยกว่าชั่ง
เจ้าสัตว์นี่ขี้ขลาดด้วย เมื่อเจอคนก็มักจะเป็นฝ่ายหลบไปก่อน
ส่วนอีกชนิดก็คือหมีสีน้ำตาล
ชาวตะวันออกเฉียงเหนือเรียกมันว่า “หมีคน” เพราะเจ้าสัตว์นี่ฉลาดมาก บางครั้งพอฟ้ามืด ก็จะเลียนแบบคนยืนโบกมือเรียกอยู่ในป่า
ถ้าใครเผลอหลงเชื่อเดินเข้าไป พอรู้ตัวว่าเป็นหมีสีน้ำตาลก็หนีไม่ทันแล้ว!
ต้องรู้ไว้ว่า!
หมีเพศผู้ที่โตเต็มวัยอาจหนักได้มากกว่าสองพันชั่ง!
เมื่อยืนขึ้น ตัวก็สูงกว่าคนเกือบครึ่งช่วง
แค่ตบอุ้งเท้าลงมาครั้งเดียว หมูป่าก็ซี่โครงหักได้
แถมยังวิ่งได้เร็วถึง 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
หมีสีน้ำตาลจึงเป็นสัตว์นักล่าชั้นยอดในป่าแถบนี้ รองจากเสือโคร่งตะวันออกเฉียงเหนือเท่านั้น
หลินโม่ตามรอยไปได้ไม่นานก็พบรอยเลือดบนพื้น
เลือดยังไม่แห้งสนิท มีกลิ่นคาวหวานจาง ๆ
เพราะได้รับความทรงจำของชาวเขาทางเหนือสองคนก่อนหน้านี้มา หลินโม่จึงประเมินจากระดับการจับตัวของเลือดได้ว่า หมีสีน้ำตาลเพิ่งจากไปไม่ถึงหนึ่งหรือสองชั่วโมง
คราวนี้เอง!
หลินโม่ก็อดดีใจขึ้นมาไม่ได้