“ให้ตายสิ! หรือซูหว่านยัยเด็กนั่นจะสารภาพออกมาจริง ๆ แล้ว!”
หลินโม่หน้าเคร่งขรึม ก่อนเดินเข้าไปในลานดิน
ในใจเตรียมรับมือกับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว
แต่ในวินาทีถัดมา
สาว ๆ กลุ่มนี้ก็พากันล้อมหลินโม่ไว้ตรงกลาง
“นี่ หลินโม่! เช้าตรู่ขนาดนี้นายหายไปไหนมา พวกเรารอตั้งนานแล้วนะ!”
“โธ่เอ๊ย! วันนี้มีธุระสำคัญ อยากให้นายช่วยหน่อยน่ะ!”
“ใช่ ๆ! หลินโม่ ตอนนี้นายว่างไหม!”
หลินโม่ได้ยินแล้วก็หัวเราะออกมา
“โอ้โฮ! มีอะไรกันล่ะ จะให้ฉันช่วยก็ไม่เห็นต้องให้ช่วยทั้งสิบคนเลยนี่!”
“ถึงร่างกายฉันจะแข็งแรงแค่ไหน แต่สิบคนรวดเดียวก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ!”
เห็นหลินโม่พูดจาไม่ยอมอ่อนข้อ จูหลินก็เบียดตัวออกมาจากกลุ่มคน แล้วเดินไปอธิบายให้เขาฟัง
ที่แท้วันนี้เป็นวันนัดตลาดของอำเภอ
พวกเธออยากไปซื้อข้าวของจำเป็นในตลาดใหญ่ แถมยังอยากไปเดินดูความครึกครื้นด้วย
น่าเสียดายที่ยืมรถม้าได้แล้ว แต่ไม่มีใครขับเป็นสักคน
สาวงามทั้งสิบจึงได้แต่รอหลินโม่ตาแป๋วมาตั้งแต่เช้า
“นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็แค่ขับรถม้านี่เอง!” หลินโม่โบกมืออย่างใจกว้าง
“ไป! วันนี้ฉันจะพาพวกเธอทั้งสิบคนเข้าเมืองไปเดินตลาดเอง!”
รถม้าออกเดินทาง
สาว ๆ อีกเก้าคนนั่งอัดกันอยู่ในห้องโดยสารด้านหลัง
ส่วนจูหลินหน้าแดง นั่งอยู่ข้างหลินโม่ นิ้วก้อยของเธอแอบเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเขาเบา ๆ
ซูหว่านนั่งอยู่ท้ายรถวัว ตรงที่ไกลจากหลินโม่ที่สุด
เห็นได้ชัดว่าเมื่อวานเธอถูกหลินโม่เล่นงานจนกลัว
ไม่กล้าเข้าใกล้เขาเลย
เมื่อเห็นภาพนั้น หลินโม่ก็หัวเราะเบา ๆ
ยัยตัวแสบนี่คงต้องค่อย ๆ สั่งสอนกันไป
แต่จูหลินของเรารู้ความกว่าเยอะ
เห็นจูหลินใช้นิ้วก้อยเกี่ยวมือเขา ท่าทางเหมือนอยากจับมือแต่ไม่กล้า
หลินโม่ก็รวบมือเธอไว้ในฝ่ามือทันที
แถมยังฉวยจังหวะที่ไม่มีใครทันสังเกต ยกมือขึ้นจูบหลังมือเธอไปหนึ่งที
ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ
พวกยุวปัญญาชนหญิงให้ฉันช่วยขับรถม้า
หลินโม่อย่างฉันจะไม่เก็บดอกเบี้ยสักหน่อยได้ยังไง!
........
พอรถม้ามาถึงอำเภอ ตลาดก็เริ่มคึกคักแล้ว!
หน้าสหกรณ์มีคนเข้าแถวยาวเหยียด
ชาวบ้านที่เอาของป่ามาขายนั่งยอง ๆ อยู่ริมทาง เสียงร้องเรียกขายของกับเสียงต่อรองราคาดังขึ้นไม่ขาดสาย