โถงใหญ่เงียบลงทันที
โต๊ะกลมที่แตกหักวางขวางอยู่กลางห้อง เหล้ารินไหลไปตามพื้น หอแชมเปญแตกกระจายเกลื่อนพื้น
ชายหญิงที่เมื่อครู่ยังยกแก้วชมความครึกครื้นต่างยืนนิ่งแข็งทื่อ บางคนถือแก้วเหล้าค้างอยู่กลางอากาศ แม้แต่กลืนน้ำลายก็ยังไม่กล้าส่งเสียง
สีหน้าของนายโจวเขียวคล้ำ
เขามองลั่วหงอิง ก่อนหันไปมองเย่ฉางเซิง กัดฟันพูดว่า “พวกคุณกล้าทุบข้าวของในหยวนติ่งหรือ?”
เย่ฉางเซิงถอนหายใจ “เมื่อครู่ผมเตือนคุณแล้ว”
“เตือนฉัน?” นายโจวหัวเราะด้วยความโมโห “นายเป็นใคร ถึงกล้ามาเตือนฉัน?”
ลั่วหงอิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
นายโจวเผลอถอยหลังครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็รู้สึกเสียหน้า จึงขึ้นเสียงว่า “ผู้จัดการฮั่น! คนที่หยวนติ่งจ้างไว้ล่ะ? ตายกันหมดแล้วหรือไง?”
ผู้จัดการฮั่นหน้าซีด อยากเข้าไปห้ามแต่ก็ไม่กล้า
เขาถือการ์ดดำระดับสูง มือสั่นเทา “นายโจว ผู้หญิงท่านนี้ถือการ์ดดำระดับสูง ตามกฎแล้ว...”
“กฎ?”
นายโจวแย่งการ์ดดำระดับสูงมา ก่อนปาลงพื้น
“หยวนติ่งมีหุ้นของตระกูลโจวอยู่ คำพูดของฉันก็คือกฎ! แล้วมีการ์ดแล้วจะทำไม? กล้าทุบสถานที่ของหยวนติ่ง คืนนี้ไม่มีใครคิดจะเดินออกไปได้ทั้งนั้น!”
พอได้ยินคำพูดนี้ แขกในโถงใหญ่ก็มีความมั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง
“นายโจวพูดถูก มีการ์ดดำระดับสูงก็ใช่ว่าจะมาทุบสถานที่ได้ตามใจ”
“ที่นี่คือหยวนติ่ง คิดจริง ๆ หรือว่าจะใช้กำลังแล้วกร่างไปทั่วได้?”
“ไอ้คนที่ใส่ชุดนักพรตนั่นยังยืนนิ่งไม่พูดอะไร คงตกใจจนโง่ไปแล้ว”
เย่ฉางเซิงมองการ์ดดำระดับสูงบนพื้น ก้มลงเก็บขึ้นมา ปัดคราบเหล้าออก แล้วส่งคืนให้ลั่วหงอิง
“พี่หญิงศิษย์ การ์ดใบนี้ราคาแพงมากใช่ไหม?”
ลั่วหงอิงรับการ์ดมา น้ำเสียงเรียบเฉย “ไม่แพงหรอก เจ้าของหยวนติ่งให้มา”
“งั้นก็ดี”
เย่ฉางเซิงพยักหน้า “เดี๋ยวให้พวกเขาชดใช้การ์ดใบใหม่มา”
แววตานายโจวมืดครึ้ม “ยังกล้าพูดเรื่องชดใช้อีกหรือ?”
เย่ฉางเซิงหันไปมองเขา “คุณเป็นคนปา ไม่ควรชดใช้หรือ?”
“ชดใช้แม่แกสิ!”
ทันทีที่นายโจวด่าจบ แววตาของลั่วหงอิงก็เปลี่ยนไป
เย่ฉางเซิงยกมือห้ามเธอไว้
“พี่หญิงศิษย์ ที่นี่เป็นที่กินข้าว อย่าลงมืออยู่เรื่อยเลย”
ลั่วหงอิงทำหน้าเย็นชา “เขาด่าคุณ”
“ผมจัดการเอง”