“ข้ารู้แล้ว กลับไปข้าจะปรึกษาคู่ครองก่อน”
หยุนเนี่ยนกลับมาถึงเรือน
หลายวันมานี้นางรู้สึกกระวนกระวายอยู่เสมอ ทว่ารอยคล้องคู่ของอวี่เชียนอีอยู่ตรงกระดูกสะบัก นางจึงมองไม่เห็นด้วยตนเอง
“ไป๋ซี รบกวนเจ้าช่วยดูให้ข้าทีได้หรือไม่ว่าลายสัตว์ยักษ์บนแผ่นหลังตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
ไป๋ซีเงียบงัน ก่อนพยักหน้า
ที่จริงเขาไม่อยากให้หยุนเนี่ยนดูเลย ไม่ว่าลายสัตว์ยักษ์นั้นจะอยู่ในสภาพใด ก็ล้วนพิสูจน์ว่านางยังเป็นห่วงอีกฝ่าย
ความรักของหญิงสาวคนหนึ่งจะมีสักเท่าใด? แบ่งให้ผู้อื่นไปหนึ่งส่วน ส่วนที่เป็นของเขาก็ย่อมน้อยลงอีกหนึ่งส่วน
แต่ไป๋ซีก็ไม่อยากให้นางเสียใจ สุดท้ายจึงเลือกเงียบและยอมช่วย
หญิงสาวรูปร่างเพรียวบางถอดหนังสัตว์ออก เผยให้เห็นลายสัตว์ยักษ์อินทรีขนขาวที่ดูมีชีวิตชีวาราวกับกำลังกางปีกทะยานขึ้นจากตำแหน่งกระดูกสะบัก
ทว่ายามนี้สีของลายสัตว์ยักษ์กลับหม่นหมอง อินทรีขนขาวดูไร้เรี่ยวแรง ท่วงท่ากางปีกทะยานขึ้นฟ้าคล้ายกำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้าย
มือของไป๋ซีชะงัก เขาลังเลว่าจะพูดความจริงดีหรือไม่
แต่หยุนเนี่ยนฉลาดยิ่งนัก นางสวมหนังสัตว์กลับเข้าที่ ก่อนหันมามองเขา
“ไป๋ซี บอกความจริงกับข้าเถิด ลายสัตว์ยักษ์ตอนนี้อยู่ในสภาพใดกันแน่?”
สุดท้ายไป๋ซีก็เลือกทำตามคำขอของนาง ไม่ปิดบังอีก “สีของลายสัตว์ยักษ์หม่นมาก ถึงขั้นใกล้จะแตกสลายแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพย่ำแย่...”
หัวใจของหยุนเนี่ยนกระตุกวูบ
คนของสภาผู้อาวุโสลงทัณฑ์เขาหรือ?
วันนั้นที่ต้องแยกจากกันอย่างเร่งรีบ อวี่เชียนอีได้รับผลสะท้อนกลับอย่างหนักอยู่แล้ว สภาพของเขาจึงย่ำแย่มาก
นางเคยได้ยินว่าเผ่าขนนกมีสถานที่แห่งหนึ่ง ใช้คุมขังผู้กระทำความผิดโดยเฉพาะ
หยุนเนี่ยนไม่ลังเลอีกต่อไป นางมุ่งหน้าไปยังจวนเจ้าเมืองอีกครั้ง ตลอดครึ่งเดือนนับตั้งแต่ไป๋ซีกลับมา นางไม่เคยย่างกรายเข้ามาที่นี่อีกเลย
นางวางมือลงบนประตูใหญ่ของจวนเจ้าเมือง ผลักเปิดแล้วก้าวเข้าไป
กลางโถงกว้างไม่มีธูปที่นางเคยมอบให้จุดอยู่อีกแล้ว แม้แต่กลิ่นหอมที่หลงเหลือก็จางหายไปจนหมด ดูท่าช่วงนี้คงไม่ได้จุดเลย
ธูปมอดหมดแล้ว
หรือบางทีเจาจากอาจพบของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนใจกว่า จึงเบื่อหน่ายและไม่สนใจสิ่งนี้อีก