นางเพียงเอ่ยออกมาแค่ประโยคเดียว
มั่วหลิงพลันรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
อะไรนะ? หยุนเนี่ยนต้องการยกเลิกคำสาบานคู่กับเขาหรือ?
“เพราะเหตุใด?” เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบจำไม่ได้ว่าเป็นเสียงของตน
เขาอุตส่าห์ทุ่มเงินเก็บทั้งหมดเพื่อคืนดีกับหยุนเนี่ยน ทั้งยังจากเผ่าที่เติบโตมาตั้งแต่เล็ก เพียงเพื่อชดเชยความผิดของตน
เขาพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างเต็มที่แล้วแท้ ๆ!
เหตุใดหยุนเนี่ยนถึงไม่ยอมให้โอกาสเขาเลย?
ความผิดในอดีต ต่อให้คอยขุดคุ้ยขึ้นมาก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ในเมื่อยังมีชีวิตอยู่ ก็ควรมองไปข้างหน้าสิ
หยุนเนี่ยนรู้ดีว่า หากนางเป็นฝ่ายยกเลิกคำสาบาน มั่วหลิงจะลดลงหนึ่งขั้น
แต่นางไม่ต้องการให้มั่วหลิงย้ายเข้ามาในฐานะสามีสัตว์ของนางจริง ๆ หากตัดใจไม่ขาดตั้งแต่ต้น สุดท้ายก็มีแต่จะวุ่นวายไม่รู้จบ
“เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าจะชดใช้ความผิด? นี่เป็นวิธีเดียวที่ข้ายอมรับได้”
น้ำเสียงของนางแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นยิ่ง
“ไม่มีทางอื่นแล้วจริง ๆ หรือ?”
หัวใจมั่วหลิงราวกับถูกดาบเหล็กแทงทะลุ เขาไม่ได้ต้องการยกเลิกคำสาบานคู่เสียหน่อย
เขาเองก็อยากใช้ชีวิตอยู่กับหยุนเนี่ยน
“ไม่มีแล้ว”
ท่าทีของหยุนเนี่ยนยังคงหนักแน่น
“...ได้”
ในที่สุดมั่วหลิงก็ก้มหน้ารับคำ เขาตอบเพียงคำเดียว แต่กลับราวกับเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบหายไป สีหน้าซีดขาวราวกระดาษ
ความยากลำบากตลอดทาง การเดินทางไกลนับพันลี้มาถึงที่นี่ ดูคล้ายจะสูญสิ้นความหมายทั้งหมดในชั่วขณะนี้
เมื่อทำผิด ก็ต้องรับผลของการกระทำ
หยุนเนี่ยนเองก็ไม่ลังเล
ตอนนี้ในแหวนมิติมีเครื่องมือแพทย์อยู่ชุดหนึ่ง นางหยิบมีดผ่าตัดคมกริบที่สะท้อนแสงเย็นเยียบออกมาจากอากาศ แล้วนั่งลง
ก็แค่ลอกผิวหนังออกขนาดเท่าฝาขวด นางทนเอาก็แล้วกัน!
รูม่านตาของไป๋ซีหดแคบลงฉับพลัน
“เนี่ยนเนี่ยน! เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ข้าทนเห็นเจ้าบาดเจ็บไม่ได้... ใช่แล้ว! ยังมีอีกวิธีที่จะยกเลิกคำสาบาน ข้าฆ่าเขาเสีย คำสาบานก็ยกเลิกได้เหมือนกัน!”
“เขาก็แค่สัตว์อสูรหกลายเท่านั้น! ตอนนี้ข้าเป็นสัตว์อสูรเจ็ดลายแล้ว!”
ฆ่าเขาหรือ?
ดูเหมือนจะไม่ใช่ว่าทำไม่ได้