แท่นบูชาที่ถูกระเบิดจนพังทลาย เหลือเพียงเสาหินหักพังกับเศษหินกระจัดกระจาย ไม่เหลือสิ่งใดอีก
อุปกรณ์เวทที่เผ่านางเงือกสืบทอดกันมานับไม่ถ้วนชั่วอายุคน หายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้
ราชันสัตว์เงือกผมสีเงินปนน้ำเงินยืนนิ่งงันอยู่กับที่
“ข้าผนึกมันให้แข็งแกร่งขึ้นแล้วแท้ ๆ ในเวลาเพียงสั้น ๆ เช่นนี้ มันจะหายไปอย่างกะทันหันได้อย่างไร?”
“หรือจะมีมนุษย์สัตว์ฉวยโอกาสตอนข้าไม่อยู่ ลอบเข้ามาในน่านน้ำแถบนี้? เป้าหมายของเขาคือ ‘เฟิ่งหลวน’ ตั้งแต่แรกหรือ?”
เฟิ่งหลวนเป็นอุปกรณ์เวทที่น่าสะพรึงกลัวยิ่ง เมื่อมันปรากฏขึ้น ย่อมมีตัวผู้ต้องเคราะห์ร้ายไม่น้อย กระทั่งอาจก่อให้เกิดการนองเลือดทั่วทั้งทวีป
อย่างไรเสีย ก็มีมนุษย์สัตว์เพียงไม่กี่คนที่ต้านทานสิ่งยั่วยวนของมันได้
……
ยันต์เคลื่อนย้ายไม่ได้พาผู้ใช้ไปถึงจุดหมายในพริบตา
“แบบนี้ไม่แปลกไปหน่อยหรือ? ไม่ใช่ว่าควรจะฟิ้ว แล้วไปโผล่ยังจุดหมายสุ่มทันทีหรอกหรือ?”
หยุนเนี่ยนกับอู๋หมิงพุ่งทะยานไปกลางสายลม ทิวทัศน์รอบด้านถอยร่นอย่างรวดเร็วจนมองไม่ทัน นางถึงกับสับสนอลหม่านอยู่กลางลม
เพื่อป้องกันไม่ให้ตกจากฟ้า หากเผลอปล่อยใครสักคนลงไประหว่างทาง ก็คงแหลกเป็นเนื้อบดแน่
นางจึงทำได้เพียงกอดอู๋หมิงให้แน่นขึ้น “อู๋หมิง ข้าขอให้เจ้าลำบากสักหน่อย ต้องกอดให้แน่นกว่านี้ หากตกลงไปคงไม่ดีแน่!”
ดวงตาของอู๋หมิงเป็นประกาย หน้าอกสั่นไหวเล็กน้อยขณะส่งเสียงตอบรับแผ่วเบา
หากทั้งสองไม่ได้แนบชิดกันอยู่ในตอนนี้ นางคงไม่รู้เลยว่า ที่แท้เขาก็ส่งเสียงตอบรับเป็นเหมือนกัน
หยุนเนี่ยนใจกล้าขึ้น กอดอู๋หมิงแน่นกว่าเดิม
เขาไม่ได้รู้สึกลำบากใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นี่อาจเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตปลาเลยก็ได้!
หยุนเนี่ยนบ่นในใจเงียบ ๆ:
มิน่าเล่าถึงเรียกของโบราณอย่างยันต์เคลื่อนย้าย ที่แท้ก็ไม่ต่างอะไรจากการขี่กระบี่เหินฟ้าเลย!!
ทันใดนั้นเอง กลางผืนน้ำทะเลสีคราม มีบางสิ่งพุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นมาอย่างแรง เสียงน้ำแตกกระจายดังสนั่น
“ตอร์ปิโดใต้ทะเลลึกหรือ?”
หยุนเนี่ยนงุนงงไปหมด ในเมื่อกำลังลอยไปเองเช่นนี้ นางก็หลบหลีกไม่ได้โดยสิ้นเชิง
เมื่อรู้ตัวขึ้นมา แสงสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งขึ้นจากผิวน้ำ