หวยซีใช้พลังพิเศษแห่งมิติส่งตนกลับไปยังน่านน้ำใกล้ทะเลดำได้อย่างราบรื่น
ในผืนน้ำสีคราม กลิ่นคาวเลือดของเงือกหางดำเลือนหายไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือร่องรอยให้ตามหาอีกแม้แต่น้อย
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลง “คิดไม่ถึงว่าบาดแผลของหางดำจะฟื้นตัวเร็วถึงเพียงนี้ ไม่เหลือร่องรอยแม้แต่น้อย? เมื่อครู่ยังมีสภาพร่อแร่ใกล้ตายอยู่เลยแท้ ๆ”
หวยซีเองก็ไม่รู้ว่าพลังพิเศษของหางดำคืออะไร นอกจากวันนี้แล้ว เขาไม่เคยติดต่อกับอีกฝ่ายมาก่อนเลย
แต่ไม่นานเขาก็ได้คำตอบในใจ
“หึ ๆ คงเป็นพลังพิเศษที่ฟื้นฟูตัวเองได้แข็งแกร่งกระมัง ฆ่ายากจริง...”
หวยซีหลับตาลง สัมผัสเส้นทางการไหลของกระแสน้ำอย่างละเอียด เงาร่าง เผ่าพันธุ์ และกลิ่นอายของเหล่าชนเผ่าทะเลที่กระแสน้ำไหลผ่าน ล้วนส่งกลับมายังเขาในทันที
“ไม่มี ยังไม่มี... ชิ ช่างยุ่งยากนัก”
หางดำเจ้าเล่ห์อาจใช้วิธีอยู่นิ่งสนิทเพื่อหลบเลี่ยงการตรวจจับของเขาในน้ำ แล้วซ่อนตัวอยู่ในถ้ำแห่งใดแห่งหนึ่งที่ปิดกั้นกระแสน้ำ
ดูท่าหางดำจะไม่ได้ตัดขาดจากโลกภายนอกเสียทีเดียว อย่างน้อยก็รู้ว่าราชันสัตว์เงือกมักมีพลังพิเศษเช่นนี้
หวยซีตรวจค้นอย่างละเอียดรอบหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังไม่พบอะไร ใบหน้าหล่อเหลาของเขาฉาบด้วยความหม่นหมอง
“ซ่อนเก่งไม่เบา สมกับเป็นแมลงที่อาศัยอยู่ในร่องลึกมืดมิดใต้ทะเล”
“เช่นนั้นก็ซ่อนอยู่ไปตลอดชีวิตเถอะ ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะกล้าโผล่มาต่อหน้าข้าอีก แล้วมายั่วยวนคู่ครองของข้า”
……
หวยซีไม่อาจกำจัดหางดำได้ดังใจ แต่ก็ไม่ได้ขุ่นเคือง
เขาได้สิ่งที่ปรารถนาที่สุดกลับคืนมาแล้ว หญิงสาวที่เคยสูญเสียไป...
ราชันสัตว์เงือกกลับมายังวังจักรพรรดิมหาสมุทร ก่อนจะเอนกายนอนข้างนางอย่างคุ้นเคย แล้วกอดหยุนเนี่ยนเข้าสู่นิทรา
เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นของหญิงสาวในอ้อมแขน หัวใจของเขาก็สั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับส่วนหนึ่งของวิญญาณที่ขาดหายไปเนิ่นนาน
ในที่สุดก็ประสานเข้าด้วยกัน บัดนี้เขาจึงรู้สึกว่าตนสมบูรณ์พร้อมเสียที
แต่เขารู้ดีว่าความสงบสุขนี้แสนสั้นและเป็นเพียงภาพลวงตา
นางไม่ได้อยู่ข้างกายเขาด้วยความเต็มใจอย่างแท้จริง หากมีสติครบถ้วน นางคงไม่ยอมอยู่ร่วมชายคากับเขาด้วยซ้ำ