“ฝ่าบาท ห้ามสังหารเด็ดขาด!”
เงือกเพศผู้วัยล่วงเลยมาหน่อยคุกเข่าอยู่กลางท้องพระโรงที่ก่อขึ้นจากเปลือกหอย กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังจริงใจ
สายตาเย็นชาดุจสายน้ำของหวยซีทอดลงบนร่างเขา
“เช่นนั้นก็ลองบอกมาสิว่าเหตุใดถึงสังหารไม่ได้?”
“ฝ่าบาท การมีอยู่ของเงือกหางดำย่อมมีความหมายพิเศษของมัน ตามคำเล่าขาน เงือกหางดำเคยเป็นคู่ครองที่บรรพบุรุษปฐมกาลโปรดปรานที่สุด แต่ไม่ทราบด้วยเหตุใด บรรพบุรุษปฐมกาลจึงลงมือสังหารเขาด้วยตนเอง”
“นับแต่นั้นมา เงือกหางดำจึงกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งลางร้ายของเผ่าพวกเรา พวกเขาต้องพิทักษ์เขตต้องห้ามแห่งทะเลดำสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคน มิฉะนั้นจะนำมาซึ่งความโกลาหลมืดมนอย่างแน่นอน”
หวยซีเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์ หางสีเงินอมครามของเขาสะบัดทีหนึ่ง ท่วงท่าทั้งหยิ่งผยอง ดวงตาเย็นชาไร้ไออุ่น
“เรื่องเมื่อหลายพันปีก่อนแล้ว ยังมีเงือกเชื่ออยู่อีกหรือ?”
ราวกับนึกบางอย่างขึ้นได้ เขาจึงกล่าวเสริม
“ก่อนสิ้นพระชนม์ เสด็จแม่ก็ไม่ได้กำชับเรื่องนี้กับข้า อย่างไรก็เป็นเพียงข่าวลือเท่านั้น ในเมื่อหางดำฝ่าฝืนกฎเผ่า ลอบออกจากเขตต้องห้ามแห่งทะเลดำ ก็สังหารเสียก็สิ้นเรื่อง”
แววเย็นเยียบดุจโลหะวาบผ่านดวงตาสีฟ้าครามของหวยซี
“หึ ๆ หากเงือกหางดำสำคัญถึงเพียงนั้นจริง คงไม่ถูกทอดทิ้งไว้ในที่รกร้างไร้ผู้เหลียวแลมาเนิ่นนานจนไม่รู้เป็นตายเช่นนี้หรอก”
หวยซีเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใส่ใจนัก เขากล่าวอย่างไม่แยแสว่า “ในเมื่อทำผิดกฎ ก็หาเงือกเพศผู้ไปสักกลุ่ม ให้พวกเขาไปจัดการเสียก็พอ”
เมื่อฉื่อเลี่ยนได้ยินเช่นนั้น เขาดูราวกับกลัวโลกจะไม่วุ่นวาย น้ำเสียงเร่งร้อนขึ้นทันที
“ฝ่าบาท! เงือกหางดำตัวนั้นบรรลุถึงเก้าลายแล้ว! นอกจากพระองค์ เขาก็เป็นผู้ที่มีระดับลายสัตว์สูงที่สุดในเผ่านางเงือก!”
“เงือกหางดำตัวนั้นกล้าออกจากเขตต้องห้ามแห่งทะเลดำ แสดงว่าในสายตาเขาไม่มีกฎของเผ่านางเงือกเหลืออยู่แล้ว เขาไม่ต่างจากสัตว์ทะเลกลายพันธุ์ที่เร่ร่อนอยู่ในเขตต้องห้ามแห่งทะเลดำตลอดทั้งปี!”
“หากพระองค์จะกำจัดเขา ต้องเสด็จไปด้วยพระองค์เองเท่านั้น เกรงว่าเงือกตนอื่นคงรับมือไม่ไหว!”