หวยซีช่วยจับปลากะพงทะเลมาให้หยุนเนี่ยนตัวหนึ่ง
ปลากะพงทะเลมีก้างน้อย เนื้อแน่น ไม่เปื่อยยุ่ยง่าย จึงเป็นตัวเลือกชั้นยอดสำหรับนำไปตุ๋นน้ำแกง
คราวนี้หวยซีรู้ความมากขึ้น หลังอุ้มหยุนเนี่ยนขึ้นฝั่งแล้ว เขาก็ไปเก็บฟืนมาอย่างรู้งาน
“อันนี้ไม่ได้ อันนี้ก็ไม่ได้...”
หวยซีเป็นคนช่างเลือกเกินไป เอาแต่ตำหนิว่าฟืนในมือไม่ดีพอ ไม่ก็บ่นว่ามีมดมากเกินไป เลือกแล้วเลือกอีกอยู่นานก็ยังเก็บฟืนได้ไม่กี่ท่อน
หยุนเนี่ยนเตะเขาอย่างไม่พอใจ “เร็วเข้าหน่อย! แค่เอามาเผา ไม่ได้จะเอามากินเสียหน่อย!”
“ถ้าชักช้าเช่นนี้ อยู่เผ่าอื่นคงถูกหญิงสาวรังเกียจไปแล้ว ยังดีที่ข้าใจกว้าง!”
หวยซีกำลังก้มเก็บฟืน จู่ ๆ ก็ถูกโจมตีจนชะงักไป แต่ไม่ได้โกรธเคือง
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงหมดความอดทนไปนานแล้ว ทั้งยังโวยวายว่าตนเป็นจักรพรรดิเงือกผู้สูงศักดิ์ เห็นทีว่าตัวผู้พอได้คู่ครองแล้วจะสงบเสงี่ยมขึ้นจริง ๆ
หวยซีทำตามวิธีที่หยุนเนี่ยนเคยใช้เมื่อหลายวันก่อน ตั้งหม้อเหล็กให้เธอ แล้วใช้ไฟแช็กจุดไฟ
หยุนเนี่ยนเอนกายนอนกลับเข้าไปในที่พักอย่างเกียจคร้าน แล้วสั่งต่อ “จากนั้นก็ผ่าปลากะพงตัวนี้ เอาเครื่องในออกให้หมด แล้วขอดเกล็ดด้วย ใช่ แบบนั้นแหละ...จากนั้นเติมน้ำลงในหม้อเหล็กก่อน”
หวยซีนั่งยอง ๆ อยู่ริมชายหาดเพื่อจัดการปลา อย่างไรเสียเขาก็เป็นตัวผู้จากเผ่าทะเล แม้ปกติจะไม่กินปลาขนาดนี้ แต่ก็จัดการปลาได้คล่องแคล่วอยู่
เขาใช้เล็บคมกริบผ่าท้องปลากะพงทะเล ควักเครื่องในออกจนเลือดเปื้อนน้ำทะเลเป็นหย่อมเล็ก ๆ
ฝูงปลากินเนื้อที่ได้กลิ่นคาวเลือดเริ่มกระสับกระส่าย พวกมันชอบจู่โจมมนุษย์สัตว์ที่กำลังข้ามทะเลอยู่แล้ว คราวนี้จึงยิ่งดุดันราวกับหมาป่าหิวโซ
ในผืนน้ำที่มองไม่เห็น ฝูงปลาหมาป่าทะเลพากันกรูเข้าหาฝั่งอย่างบ้าคลั่ง
ทว่าพอว่ายมาถึงบริเวณนี้ พวกมันก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว
เมื่อสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าอมเขียวเย็นเยียบของตัวผู้ที่อยู่ริมฝั่ง ฝูงปลาหมาป่าทะเลซึ่งยังไร้สติปัญญา มีเพียงสัญชาตญาณการล่า กลับสัมผัสได้ถึงความกลัวโดยสัญชาตญาณ ร่างแข็งเกร็งและสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่