“ไม่มีทางอื่นแล้ว ได้แต่เดินไปหาไปตลอดทาง”
เถี่ยจู้ค่อย ๆ เดินย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิม
เพราะเดินเป็นเส้นตรง เขาจึงออกจากเขาลึกมาได้ตอนบ่ายสองโมง
โชคดีที่ระหว่างทางยังพอได้อะไรติดมือมาบ้าง
เขายิงไก่ป่าได้ทั้งหมดหกตัว พอดีเอาไว้แจกคนอื่น
ตั้งแต่เมื่อคืนเขากินแต่ผลไม้ป่า ซึ่งไม่อยู่ท้องเอาเสียเลย ตอนนี้หิวจนท้องแทบติดหลังแล้ว
เถี่ยจู้แอบสาบานกับตัวเองในใจ
คราวหน้าเข้าป่า เขาจะเตรียมอาหารให้เต็มเนื้อที่ในแหวนพลังวิเศษ
“เมื่อวานตอนคนจากคอมมูนมาจับฉัน พวกผู้ใหญ่ในหมู่บ้านก็ใจดีเตือนฉันไว้ น้ำใจนี้ต้องตอบแทน!”
คราวนี้เถี่ยจู้ล่าสัตว์มาได้ไม่น้อย
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจมอบหมูป่าตัวใหญ่หนักสองร้อยห้าสิบชั่งให้ทีมใหญ่
ใกล้ถึงปากหมู่บ้าน เขาหาเนินดินที่ไม่มีคนอยู่ แล้วตัดกิ่งไม้มาไม่กี่กิ่ง มัดเป็นเลื่อนลากแบบง่าย ๆ
จากนั้นก็เอาหมูป่าตัวใหญ่หนักสองร้อยห้าสิบชั่งกับลูกหมูหนักห้าสิบชั่งออกมาจากเนื้อที่ในแหวนพลังวิเศษ
เขาค่อย ๆ ลากเลื่อนกระเถิบเข้าไปในหมู่บ้านทีละก้าว
พอถึงไร่ส่วนตัวสามเฟินของบ้านตัวเอง ซึ่งมีเถามันเทศขึ้นหนาทึบ เขาก็เอาแพะเขียวหนักสี่สิบชั่งออกมาซ่อนไว้ลึกเข้าไปในร่องดิน แล้วค่อยให้ลุงใหญ่กลับมาเอา
เพิ่งเดินไปถึงใต้ต้นไหวใหญ่ตรงปากหมู่บ้าน ชาวบ้านที่อยู่ไม่ไกลก็เห็นเข้า
“เฮ้ ๆ พวกคุณดูเร็วเข้า ที่เถี่ยจู้ลากมานั่นใช่หมูป่าหรือเปล่า?”
“แม่เจ้าโว้ย! ใช่จริง ๆ ด้วย รีบไปดูเร็ว!”