“เฮ้อ!”
“ป้าสามีเป็นลมไปแล้ว”
คุณปู่ถอนหายใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจ
“เกิดอะไรขึ้น? อยู่ดี ๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”
เถี่ยจู้รีบถาม
หวังเจี้ยนเฉิ่เล่าต้นสายปลายเหตุให้ฟังอย่างละเอียด เถี่ยจู้ขมวดคิ้วมองคุณย่า
“ย่า ข้าวที่ผมเอากลับมาครั้งก่อนกินหมดแล้วหรือ?”
“จะหมดได้ยังไง? เพิ่งกินไปนิดเดียวเอง ยังเหลืออีกตั้งเยอะ!”
คุณย่าโบกมือปฏิเสธ
“แล้วทำไมไม่กินล่ะ?”
เถี่ยจู้ทั้งโกรธทั้งจนใจ
เขาเกิดใหม่กลับมาก็เพื่อให้ครอบครัวได้กินอิ่มและใส่เสื้อผ้าอุ่น ๆ แต่ผลกลับกลายเป็นว่าป้าสามีกำลังตั้งท้องยังเป็นลมเพราะหิว!
เห็นชัด ๆ ว่าคนในบ้านไม่ยอมกินกันเอง!
“เถี่ยจู้ ลุงมีเรื่องอยากปรึกษาหน่อย”
หวังเจี้ยนเฉิ่พูดอึกอัก “คือว่า...ข้าวละเอียดพวกนั้น ยืมให้ป้าสามีเอาไปบำรุงร่างกายได้ไหม?”
เขามีสีหน้าอ้อนวอน ยุคนี้ชีวิตลำบาก แค่ได้กินอิ่มก็ดีถมไปแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงข้าวละเอียด
คิดไปคิดมาก็มีแต่เถี่ยจู้ที่มี
“ยืมบ้าอะไร! ลุงสาม เรายังไม่ได้แยกบ้านกันเลย ต่อให้แยกบ้านแล้ว ขอแค่ผมมี ลุงเอาไปทั้งหมดก็ได้!”
“อีกอย่าง ถ้าพวกท่านยังไม่ยอมกิน ต่อไปผมก็จะไม่เอาข้าวกลับบ้านแล้ว!”
เถี่ยจู้ร้อนใจจนเสียงดังขึ้น
“เถี่ยจู้เอ๊ย ยุคนี้อยากซื้อข้าวยังไม่มีที่ให้ซื้อเลย จะกินให้อิ่มมันง่ายเสียที่ไหน?”
“คนอื่นซื้อไม่ได้ก็เรื่องของคนอื่น แต่ผมไม่เหมือนพวกเขา!”
เถี่ยจู้พูดพลางแกะถุงป่าน แล้วหยิบของข้างในออกมาวางบนโต๊ะทีละอย่าง