“หวัง...ผิงอัน ลูกพี่ลูกน้องเหรอ? ยินดีที่ได้รู้จักนะ”
สาวน้อยขยิบตาให้เถี่ยจู้
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“ดูสิ เกร็งเชียว เอาจริง ๆ นะ นายกับลุงหวังเกี่ยวข้องกันยังไงกันแน่?”
หวังชิวจวี้ทำหน้าสงสัยแล้วถามต่อ “ก่อนหน้านี้เราไม่เคยเจอกันเลยนี่? เขายังจัดห้องทำงานส่วนตัวให้นายอีก นาย...”
เธอมองเถี่ยจู้ตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าเคลือบแคลงใจขึ้นเรื่อย ๆ
“นายคงไม่ใช่ลูกนอกสมรสของลุงหวังหรอกนะ?!”
เถี่ยจู้สะดุ้ง รีบอธิบาย “ไม่ใช่จริง ๆ ครับ!”
“คนแซ่หวังในประเทศเรามีตั้งเยอะแยะ ผมกับลุงหวังเพิ่งรู้จักกันเมื่อไม่กี่วันก่อนเอง อีกอย่าง ผมมาจากทีมใหญ่หมู่บ้านติงเจียชง คอมมูนสือเหอ”
“คราวหน้าถ้าเขามา คุณลองดูให้ดี ๆ ก็รู้เองว่าผมหน้าเหมือนเขาหรือเปล่า”
เขาทั้งขำทั้งจนใจ
ผู้หญิงคนนี้หน้าตาสะสวย แต่ความคิดในหัวช่างพิสดารเกินคาดเดา
“ก็ได้ พี่เชื่อนายก็แล้วกัน ต่อไปนี้นายเป็นน้องชายพี่นะ”
“แต่ว่า...พูดถึงเรื่องนี้แล้ว นายไปหาเนื้อมาเยอะขนาดนี้ได้ยังไง ทั้งที่แรงก็มีแค่นี้เอง?”
“ดูพี่สิ เกือบสองเดือนแล้วที่ไม่ได้กินเนื้อให้อิ่มสักมื้อ แต่นายกลับ...”
หวังชิวจวี้คล้องแขนเถี่ยจู้ พลางมองเขาตาไม่กะพริบ
เถี่ยจู้เหม่อไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบได้สติกลับมา
ให้ตายสิ!
ผู้หญิงคนนี้เหมือนปีศาจจิ้งจอกจริง ๆ แถม...มือเธอขาวเนียนนุ่ม แถมยังหอมอีกต่างหาก...
“ผมมีเนื้อครับ แต่ไม่มีที่ให้ต้ม”
“มีเนื้อก็พอแล้ว! เลิกงานแล้วตามพี่ไปบ้าน พี่จะต้มให้กิน!”
พอหวังชิวจวี้ได้ยินว่าจะมีเนื้อกิน ดวงตาก็สว่างวาบราวกับหลอดไฟ