ปัง ปัง ปัง!
เสียงปืนดังต่อเนื่องสิบครั้ง!
ปืนเล็กกึ่งอัตโนมัติ 56 ไม่ต้องเสียเวลาขึ้นลำกล้องเลย
แต่ฝูงแพะที่ตกใจวิ่งหนี กระโดด และแตกฮือไปคนละทิศละทาง กระสุนที่เหลือจึงเล็งไม่ทัน ทำได้แค่ยิงไปตามความรู้สึก
“เฮย์หู กลับมาเฝ้าตรงนี้!”
ตอนยิงนัดแรก เฮย์หูแค่ลุกขึ้นยืน
มันเตรียมพร้อมจะพุ่งเข้าไปอยู่แล้ว แต่ยังไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไป
แต่พอยิงถึงนัดที่ห้า มันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งตรงเข้าใส่ฝูงแพะทันที
เถี่ยจู้จะตะโกนเรียกอย่างไร เฮย์หูก็ไม่ยอมหันกลับมา
ฝูงแพะเขียวได้ยินเสียงหมาและเสียงคนจากข้างหน้า ก็รีบเปลี่ยนทิศวิ่งไปทางขวา
แต่พอหันไปก็ไม่เป็นไร พอหันกลับมากลับชนเข้ากับศพเสือดาวทอง ตกใจจนหันหัวอีกครั้ง วิ่งฝ่าวงล้อมไปทางที่เถี่ยจู้อยู่
เถี่ยจู้รีบเปลี่ยนมาใช้ปืนพก แล้วเหนี่ยวไกใส่ฝูงแพะที่พุ่งเข้ามาตรงหน้า
เขาใช้ความเร็วมือที่ฝึกฝนมาจากการอยู่คนเดียวในป่าลึกตลอดสิบห้าปีในชาติก่อน ยิงกระสุนทั้งสิบสองนัดออกไปอย่างรวดเร็ว
แพะเขียววิ่งเร็วมาก แถมยังกระโดดเก่งอีกด้วย มีแพะเป็นสิบตัวกระโดดผ่านข้างตัวเขาไป บางตัวยังกระโดดข้ามหัวเขาไปเลย!
ฝูงแพะที่ตกใจวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต มูลแพะร่วงกราวลงมาตอนพวกมันกระโดด กระเด็นเกลื่อนพื้น
เพียงคิดในใจ ปืนไฟฟ้าก็ปรากฏขึ้นในมือทันที เขาหันไปยิงสุ่มใส่ฝูงแพะที่กำลังหนี แม้จะยิงโดน แต่ก็ไม่ได้ทำให้พวกมันหยุดลงตรงนั้น
เวลาเพียงยี่สิบกว่าวินาที แพะเขียวก็วิ่งหายลับไปแล้ว
เมื่อครู่เขามัวแต่ยิงปืนจนไม่ได้สนใจเฮย์หู พอหันไปมองก็เห็นมันกำลังขย้ำคอแพะเขียวตัวหนึ่งที่หนักกว่าสี่สิบชั่งไว้แน่น