เถี่ยจู้อึ้งไปชั่วครู่
ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงเอ่ยว่า “จริง ๆ แล้ว...”
“โควตางานนี้ ผมอยากให้ลุงสามครับ”
“ทำไมล่ะ?”
หวังเจี้ยนเย่ยังไม่เข้าใจ
“งานนี้ไม่เหมาะกับพี่ใหญ่ครับ พี่ใหญ่จบมัธยมต้น ส่วนตอนนี้ผมสนิทกับสถานีตำรวจเป่ยลัวกู่มาก ต่อไปผมจะส่งของป่าให้พวกเขาเพิ่มอีกหน่อย ถ้ามีโอกาสก็จะพาพี่ใหญ่เข้าทีมลาดตระเวน”
“ขอแค่ได้เข้าทีมลาดตระเวน ต่อไปก็มีโอกาสอีกมาก ถึงตอนนั้นก็จะได้เป็นตำรวจเต็มตัว”
“ขอแค่ครอบครัวเรามีคนได้เป็นเจ้าหน้าที่ ต่อไปตระกูลเราก็จะเข้มแข็งขึ้น”
เถี่ยจู้บอกความคิดในใจออกมา
อีกอย่าง ตอนนี้ขาของพี่ใหญ่ยังบาดเจ็บ ต้องพักฟื้นอยู่ระยะหนึ่ง
ส่วนโควตางานนี้ก็รอช้าไม่ได้ นี่เป็นการจัดการที่ดีที่สุดแล้ว
“นี่...”
คนทั้งครอบครัวต่างเห็นว่าเถี่ยจู้พูดมีเหตุผล
“ผมไม่เพียงจะหางานให้พี่ใหญ่ ต่อไปยังจะมีโควตางานอื่นอีก”
“พ่อ แม่ แล้วก็พี่สาว ผมจะหาทางหางานให้ทุกคน เพราะงั้นไม่ต้องรีบร้อน”
ตอนนี้ในเมืองอวี้อาน ขอแค่มีเนื้อก็เป็นใหญ่
มีหน่วยงานรัฐวิสาหกิจตั้งมากมาย ขอแค่ให้ผู้กำกับหู่ช่วยแนะนำให้รู้จักกับผู้บริหารสักสองสามคน
ถึงตอนนั้นเขาไม่เชื่อหรอกว่าใช้เนื้อแลกโควตางานไม่ได้!
“ได้! งั้นก็ให้ลุงสามไป เดี๋ยวฉันเขียนหนังสือแนะนำให้ ตอนเช้าพรุ่งนี้จะเอาไปให้ประธานลี่ประทับตรา”
พอปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว
ทุกคนก็แยกย้ายไปจัดการธุระของตัวเอง