“คุณย่า! คุณย่าจาง! พวกคุณย่าทั้งสองหยุดก่อนเถอะ!”
เถี่ยจู้ข่มใจเดินเข้าไปหา
“เถี่ยจู้ ฉันกำลังทะเลาะกับคุณย่าของแกอยู่ เด็กรุ่นหลังอย่างแกอย่ามายุ่ง!”
คุณย่าเฒ่าสกุลจางหันมา น้ำเสียงที่พูดกับเถี่ยจู้กลับไม่ได้แย่นัก
ไม่ได้พาลใส่เขาเพราะกำลังทะเลาะกับคุณย่าวัง
“ใช่ เถี่ยจู้ แกอย่ามายุ่งเลย คุณย่าจางของแกนี่มีชีวิตมาเกือบทั้งชีวิต แต่กลับใช้ชีวิตเหมือนอยู่ในท้องหมา!”
“โธ่เอ๊ย! แกนั่นแหละที่ใช้ชีวิตเหมือนอยู่ในท้องหมา!”
“อยู่ดี ๆ ไปด่าลูกสะใภ้บ้านตัวเองทำไม เขาไปทำอะไรให้แกหรือไง!”
คุณย่าเฒ่าทั้งสองไม่มีใครยอมใคร
แต่คุณย่าจางไม่สนอะไรทั้งนั้น อ้าปากก็พูดเลยว่า “เขาสมควรถูกด่าแล้ว! แล้วจะทำไม!”
“แกบอกว่าผู้หญิงเป็นตัวขาดทุน แล้วแกไม่ใช่ผู้หญิงหรือไง? แกเองก็เป็นตัวขาดทุนเหมือนกันนั่นแหละ!”
“แก...แก...!”
คุณย่าจางชี้หน้าคุณย่าวัง โกรธจนพูดไม่ออก
“แกอะไรของแก ผู้หญิงแล้วมันยังไง!”
“ลองดูทีมใหญ่หมู่บ้านติงเจียชงของเราสิ มีใครชอบลูกชายมากกว่าลูกสาวเหมือนแกบ้าง บ้านแกมีบัลลังก์ให้สืบทอดหรือไง!”
คุณย่าวังฉวยจังหวะได้เปรียบไล่ต้อนต่อ จนคุณย่าจางพ่ายแพ้ยับเยิน
“คุณย่า พูดแบบนี้ไม่ได้นะครับ”
เถี่ยจู้รีบห้ามคุณย่าของตัวเอง
ยุคนี้พูดเรื่องไสยศาสตร์งมงายแบบศักดินาไม่ได้
ผู้อำนวยการกิจการสตรีก้าวพรวดเข้ามา สีหน้าเคร่งขรึม ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ใหญ่หรือไม่ ก็ไม่ไว้หน้าคุณย่าจางแม้แต่น้อย
“ป้าจาง ป้ากับลูกสะใภ้ต้องระวังคำพูดกันหน่อย!”
“สังคมใหม่มานานเท่าไรแล้ว ยังพร่ำเรื่องตัวขาดทุนแบบล้าสมัยอยู่อีกหรือ!”