หวังชิวจวี้มองเถี่ยจู้วิ่งหนีไปอย่างทุลักทุเล ไม่เหมือนครั้งก่อน
นางไม่ได้รั้งเขาไว้ และไม่ได้หัวเราะ เพียงนั่งกินเนื้อย่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย
แต่ยิ่งกิน น้ำตาสองสายก็พลันไหลลงมา
ที่นางร้องไห้ด้วยความเศร้าไม่ใช่เพราะเถี่ยจู้ แต่เป็นเพราะสามีซึ่งเป็นคู่รักที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กของนาง
เมื่อเช้าเขาเพิ่งออกจากบ้านไปทำงาน สามีก็มาดักรอที่หน้าประตู แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า มะรืนนี้หรือวันจันทร์จะไปทำการหย่า
ไม่ได้เจอกันครึ่งปี พอเจอกันก็พูดเรื่องหย่าทันที
อีกฝ่ายถึงกับยอมรับตรง ๆ ว่ามีคนรักอยู่ข้างนอกแล้ว และผู้หญิงคนนั้นตั้งครรภ์ได้เดือนหนึ่งแล้ว
ส่วนหวังชิวจวี้มีลูกไม่ได้ ไม่อาจสืบทอดทายาทให้ครอบครัวเขา จึงทำได้เพียงพยักหน้ายอมรับ
นางคาดการณ์เรื่องนี้ไว้นานแล้ว และรู้ดีว่าวันนี้ต้องมาถึงสักวัน
หวังชิวจวี้ยอมรับการหย่าได้ แต่ยอมรับไม่ได้ที่ความรู้สึกตลอดหลายปีจะจบลง ทั้งที่ยังไม่ทันหย่ากัน สามีก็มีคนใหม่อยู่ข้างนอกแล้ว
ความเกลียดชังเติบโตพัวพันอยู่ในใจราวกับเถาวัลย์ ที่จงใจทำตะเกียบตกเมื่อครู่ก็เพราะถูกความเกลียดชังนี้ขับเคลื่อน
นางไม่ได้รักเถี่ยจู้ แต่ก็สนใจเขาอยู่ไม่น้อย
ถึงขั้นไม่รังเกียจหากจะมีอะไรกับเขาสักหน่อย จะได้ใช้เรื่องนี้แก้แค้นสามี
แต่เถี่ยจู้กลับซื่อตรงเกินไป
.......
หลังจากเถี่ยจู้ออกมา เขาก็มุ่งตรงไปยังโรงแรมรับรอง
เหมือนครั้งที่เอาเนื้อไปแลกธัญพืช ตอนนี้เขานอนพลิกไปพลิกมาบนเตียง นอนไม่หลับทั้งคืน
ในหัวมีแต่ภาพหวังชิวจวี้ก้มลงเก็บตะเกียบเมื่อครู่ แม้แต่ตอนหลับ ในฝันก็ยังมีแต่ฉากนั้น