รอจนเผิงเฟยถูกซ้อมจนร่อแร่ ประธานลี่ถึงส่งสายตาให้หัวหน้าทหารอาสา
“พอแล้ว ๆ อย่าตีแล้ว!”
หัวหน้าทหารอาสารีบเข้าไปห้ามทุกคน
เรื่องวุ่นวายที่ปากหมู่บ้านใหญ่โตขนาดนี้ ชาวบ้านต่างก็ได้ยินเสียงแล้วพากันมาดู
“เอาละ ทุกคนแสดงความเห็นกันชัดเจนแล้ว งั้นฉันขอตัดสินเลยนะ!”
ประธานลี่กระแอมสองสามครั้ง ก่อนประกาศเสียงดังว่า “เมื่อชาวนาผู้ยากไร้ทุกคนเห็นพ้องเป็นเอกฉันท์แล้ว เผิงเฟยในฐานะหัวหน้าทหารอาสา กลับถือปืนก่อเหตุทำร้ายผู้มีคุณงามความดีที่ปกป้องเสบียง ตัดสิทธิ์การเป็นสมาชิกสหกรณ์ และขับไล่ทั้งครอบครัวออกจากทีมใหญ่แห่งนี้ หน่วยทหารอาสาไปจัดการเดี๋ยวนี้!”
เมื่อเห็นหน่วยทหารอาสามุ่งหน้าไปบ้านเผิงเฟย เถี่ยจู้ก็กระแอม แล้วตะโกนบอกชาวบ้านทั้งหมู่บ้านว่า
“ขอบคุณพวกคุณลุงที่ช่วยผดุงความยุติธรรมให้ผม! หมูป่าที่ล่าได้คืนนี้ ผมขอเก็บตัวเล็กไว้สามตัว ส่วนตัวใหญ่ที่เหลืออีกสี่ตัว ยกให้ทีมใหญ่ทั้งหมด พวกคุณไปลากที่ไร่ถั่วเหลืองได้เลย!”
เถี่ยจู้พอใจสุด ๆ เผิงเฟยคราวนี้พังไม่เป็นท่าแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องแก้แค้นในอนาคตเลย แค่จะลุกขึ้นยืนได้หรือเปล่ายังไม่รู้
“เถี่ยจู้ใจกว้างจริง ๆ! ต่อไปถ้าใครไม่เห็นความดีของนาย พวกเราไม่ยอมแน่!”
สมาชิกสหกรณ์ที่ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ในที่สุดก็โล่งอก เนื้อที่เห็นอยู่ตรงหน้าไม่มีทางหลุดมือไปแล้ว
พวกหนุ่มแรงงานพากันยิ้มแย้มไปที่ไร่ถั่วเหลืองเพื่อแบกหมูป่ากลับมา แต่เถี่ยจู้กลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิม!
“ไอ้หนุ่ม ยืนเหม่อทำไม กลับกับฉันได้แล้ว”
ป้าใหญ่ยิ้มพลางตบไหล่เขาเบา ๆ