ปากหมู่บ้าน ในไร่ถั่วเหลือง
กระสุนปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติของเถี่ยจู้หมดเกลี้ยงแล้ว
เขาล้มหมูป่าตัวใหญ่หนักร้อยกว่าถึงสองร้อยกว่าจินไปสี่ตัว ตอนนี้กำลังจะหยิบปืนพกออกมา คอยรับมือกับฝูงหมูป่า วิ่งสลับไปมาไม่หยุด
แม้ปืนพกจะมีอานุภาพไม่มากพอจะยิงหมูป่าตัวใหญ่ให้ตาย แต่ก็ล้มลูกหมูป่าตัวครึ่งโตได้สบาย
ตอนนี้เขาไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับใจเย็นมากเสียด้วยซ้ำ
ถ้าไม่ล้มหมูป่าราชัน ฝูงสัตว์ร้ายพวกนี้ก็จะไล่ตามเขาไม่เลิก!
เถี่ยจู้กำลังรวบรวมแรง ครุ่นคิดว่าจะล้มหมูป่าราชันตัวหนักสามร้อยกว่าจินนั่นได้อย่างไร จู่ ๆ ลำโพงของทีมใหญ่ก็ดังสนั่นขึ้นมา
จากนั้นก็เห็นพวกอาสาสมัครยามกรูกันออกมาจากหมู่บ้าน
“ให้ตายสิ! ไอ้พวกโง่นี่มาขัดเรื่องดี ๆ ของฉันจนได้!”
พอเห็นพวกอาสาสมัครยามที่ยิงปืนได้ห่วยแตก เถี่ยจู้ก็สบถด่าอยู่ในใจ
ในนั้นมีอาสาสมัครยามสามคนที่เป็นญาติกับเฉากังด้วย เขาไม่กล้าเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงแน่
กลางดึกแบบนี้ ต่อให้แสงจันทร์สว่างแค่ไหน มองจากระยะร้อยกว่าเมตรก็เห็นได้แค่เงาดำ ๆ เขาไม่อยากถูกพวกอาสาสมัครยามเข้าใจผิดว่าเป็นหมูป่าแล้วยิงใส่ จึงรีบวิ่งไปทางพวกนั้นทันที
แต่ต่อให้เขาวิ่งเร็วแค่ไหนก็หนีหมูป่าไม่พ้น เห็นอยู่แล้วว่ากำลังจะถูกขวิด เฮย์หูก็พุ่งเข้าใส่หมูป่าตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วกัดฟัดกับมันขึ้นมา
ตอนที่เขาอยู่ห่างจากพวกอาสาสมัครยามไม่ถึงเจ็ดสิบเมตร เสียงปืนก็ดังปังขึ้น กระสุนเฉียดใบหูเขาไปแทบจะติด ๆ!
“ให้ตายสิ พวกแกอยากตายกันหรือไง? คอยดูเถอะ!”