“ไว้โอกาสหน้านะ ข้าหยางเย่ว์หมิน แล้วเจ้าล่ะเรียกข้าว่าอย่างไร?”
“จี้เจี้ยนกั๋ว เจ้าเรียกข้าว่าเฒ่าจี้ก็ได้!”
พูดพลาง จี้เจี้ยนกั๋วก็ยัดเงินสองหยวนใส่กระเป๋ากางเกงก่อน ยื่นมือขวาออกมา
หยางเย่ว์หมินยื่นมือออกมาเช่นกัน “ข้าพาลูกสาวมาด้วย ไม่สะดวก กลับดึกเกรงว่าทางบ้านจะเป็นห่วง อีกอย่างครั้งนี้แจกันดอกไม้...”
“ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจ”
จี้เจี้ยนกั๋วพยักหน้าหนักแน่น ยิ้มมองหยางโต้วโต้ว ยื่นมือไปลูบศีรษะนาง “ลูกสาวท่านช่างงดงามจริง!”
หยางโต้วโต้วกลัวคนแปลกหน้า หลบโดยสัญชาตญาณ
จี้เจี้ยนกั๋วเห็นว่าหยางเย่ว์หมินไม่มีท่าทีจะไปด้วยจริง ๆ จึงออกจากโรงพยาบาลไปก่อน
หยางเย่ว์หมินอุ้มหยางโต้วโต้ว มองจี้เจี้ยนกั๋วจากไป แล้วหันหลังเดินไปอีกทางหนึ่ง
“ท่านพ่อ ท่านลุงคนนั้นเป็นใครหรือ?”
“เพื่อนคนหนึ่ง”
“ท่านพ่อ พวกเรายังไม่กลับบ้านอีกหรือ? ฟ้าจะมืดแล้ว”
“กลับ แต่ก่อนกลับพ่อจะซื้อของกินเล่นให้โต้วโต้วก่อน ยังมีคูปองนมถั่วเหลืองที่คุณหมอให้มา โต้วโต้วยังไม่เคยดื่มนมถั่วเหลืองเลยใช่ไหม อร่อยมากเลยนะ!”
นึกถึงชาติก่อนที่หยางโต้วโต้วเดินไม่ได้ตามปกติแล้ว เขาเคยซื้อนมถั่วเหลืองให้หยางโต้วโต้วครั้งนั้น
หยางโต้วโต้วดื่มแล้วก็ร้องไห้
นางบอกว่านั่นเป็นนมที่อร่อยที่สุดในโลกที่นางเคยดื่ม
หยางเย่ว์หมินในชาติก่อนไม่เข้าใจ
ภายหลังเขาถึงได้รู้ว่า ไม่ใช่ว่านมถั่วเหลืองอร่อย แต่เป็นครั้งแรกที่หยางโต้วโต้วรู้สึกถึงความรักของพ่อ
หยางโต้วโต้วรู้ความจนน่าปวดใจ!
“นมถั่วเหลือง?”
หยางโต้วโต้วพูดพลาง ปากก็กลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว
นางเห็นหยางเย่ว์หมินมองตน จึงรีบกล่าว “ข้าไม่ชอบดื่มนมถั่วเหลือง ข้าอยากซื้อบุหรี่ต้าจงให้ท่านพ่อ”
“โกหก!”
หยางเย่ว์หมินเดินไปพลาง ยื่นมือไปบีบจมูกเล็ก ๆ ของหยางโต้วโต้ว
หยางโต้วโต้วรู้สึก委屈ใจยิ่งนัก
“โต้วโต้วไม่เคยโกหก โต้วโต้วไม่ชอบดื่มนมถั่วเหลืองจริง ๆ ข้าเพียงอยากให้ท่านพ่อได้สูบบุหรี่ต้าจงสะอาด ๆ”
“โต้วโต้ว...”
“ค่ะ”
“ท่านพ่อจะไม่สูบบุหรี่อีกต่อไปแล้ว จะเก็บเงินค่าบุหรี่ไว้ซื้อของกินให้โต้วโต้วทั้งหมด ซื้อของอร่อยมากมาย”
หยางโต้วโต้วมองคิ้วของหยางเย่ว์หมิน บางครั้งก็คลายออก บางครั้งก็ขมวดเล็กน้อย ไม่กล้าต่อคำอีก
นางไม่รู้ว่าวันนี้หยางเย่ว์หมินต้องการทำอะไรกันแน่!
นี่ไม่ใช่ท่านพ่อที่นางรู้จัก
หยางเย่ว์หมินอุ้มโต้วโต้ว ออกจากโรงพยาบาลไม่ถึง200 เมตร ก็เห็นร้านขายอาหารเสริม
ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว ร้านอาหารเสริมก็กำลังจะปิด
พนักงานขายสมัยนี้ เป็นอาชีพที่มั่นคงอย่างแท้จริง พอเห็นหยางเย่ว์หมินเข้ามาเวลานี้ อารมณ์เสียมาก
“เจ้านี่มาได้จังหวะจริง ก่อนหน้านี้ไปทำอะไรมาล่ะ?” พนักงานขายหญิงถลึงตาใส่หยางเย่ว์หมิน
“ซื้อนมถั่วเหลืองสองห่อ”
หยางเย่ว์หมินวางคูปองนมถั่วเหลืองลงบนเคาน์เตอร์ แล้วถามว่า “เท่าไหร่?”
“สองหยวนหกเจี่ยวสี่เฟิน”
พนักงานขายหญิงเก็บคูปองนมถั่วเหลือง มองหยางเย่ว์หมินอย่างคลางแคลง ไม่เชื่อว่าเขาจะควักเงินมากมายเช่นนี้ออกมาได้
“ท่านพ่อ ข้าไม่ดื่มนมถั่วเหลืองแล้ว แพงเกินไป!”
หยางโต้วโต้วยืนอยู่ใต้เคาน์เตอร์ สั่นชายเสื้อหยางเย่ว์หมิน
“เด็กดี ยืนเฉย ๆ อย่าขยับ”
หยางเย่ว์หมินพูดพลาง ล้วงต้าถวนเจี๋ยออกมาใบหนึ่ง วางบนเคาน์เตอร์ “ขอเพิ่มขาหมู 5 ชิ้น หมู 2 ชั่ง ข้าวสาร 5 ชั่ง”
“คูปองเนื้อ คูปองธัญพืช”
พนักงานขายหญิงมองต้าถวนเจี๋ย ค่อนข้างไม่เชื่อ
นางเห็นการแต่งตัวของหยางเย่ว์หมิน ชัดเจนว่าเป็นชาวนาบ้านนอก เสื้อผ้าขาดวิ่น ควักต้าถวนเจี๋ยออกมาได้ ทำให้คนตกใจ
หยางเย่ว์หมินค้นอยู่นาน ก็ค้นพบคูปองธัญพืช5 ชั่ง แล้วจึงแสร้งค้นต่ออีกครู่ใหญ่ สุดท้ายทำสีหน้ากลุ้มใจกล่าว “คูปองเนื้อหล่นหาย หรือท่านขายให้ข้าตามราคาไม่มีคูปอง 2 ชั่งได้ไหม?”
พนักงานขายหญิงถลึงตาใส่หยางเย่ว์หมิน
“อย่างพวกเจ้า ข้าวัน ๆ ไม่รู้เห็นมากี่คน อย่ามาเล่นตุกติกกับข้า!”
อีกฝ่ายพูดพลาง ก็เก็บทั้งเงินและคูปองไป
เริ่มจัดของอยู่ด้านในเคาน์เตอร์
หยางเย่ว์หมินจนใจยิ่งนัก ตอนนี้คือยุคแห่งคูปองอย่างแท้จริง!
ไม่มีคูปอง ต่อให้เป็นนายกเทศมนตรีมา พนักงานขายหญิงก็ไม่กล้าให้เจ้าโดยเปิดเผย
หยางเย่ว์หมินมองบนเคาน์เตอร์ มีสินค้ามากมายล้วนต้องใช้คูปอง ก็รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย
ของอย่างคูปอง ในช่วงเวลานี้ สำหรับชนบท แม้จะไม่ถึงขั้นตัดขาดโดยสิ้นเชิง แต่ก็แทบไม่ต่างกัน!
อยากให้คนในครอบครัวได้กินเนื้อปลาใหญ่ทุกมื้อ ช่างเป็นปัญหาแสนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ระหว่างที่พนักงานขายหญิงจัดของ หยางเย่ว์หมินก็ชวนคุยไปเรื่อยเปื่อย
“พี่สาว ในร้านเรามีของกินอะไรที่ซื้อโดยไม่ต้องใช้คูปองบ้างไหม ให้ข้าหน่อยนะ ข้าลำบากลั้นกว่าจะเข้าเมืองได้สักครั้ง ยังทำคูปองหายอีก ข้าช่างไร้ประโยชน์จริง ๆ!”
“พี่สาว! ดูแวบเดียวก็รู้ว่าพี่เป็นคนจิตใจดีเป็นพิเศษ ทั้งสวย ทั้งสง่างามผ่าเผย พี่ยังไม่ถึงยี่สิบเลยใช่ไหม?”
“พี่สาว! ลูกพี่ลูกน้องข้าคนหนึ่งทำงานที่โรงถลุงเหล็ก อายุยี่สิบสี่แล้วยังไม่มีภรรยา ถ้าพี่ยังไม่ได้แต่ง...”
“หยุด!”
พนักงานขายหญิงไม่เคยเห็นชาวบ้านนอกประจบสอพลอได้เช่นนี้มาก่อน ตอนนั้นสีหน้าไม่พอใจ แต่ในใจสุขหรรษายิ่งนัก
“ลูกข้าอายุสิบขวบแล้ว ข้าจะสาวอย่างที่เจ้าว่าได้ยังไง? ข้ากลายเป็นปีศาจไปแล้วรึ?”
“หา! เป็นไปไม่ได้ ท่านดูยังเด็กกว่าข้าอีกนะ!”
คำเยินยอปานรุ้งของหยางเย่ว์หมินพรั่งพรูออกมาราวกับไร้ค่า
เพียงขอให้นางเคลิ้มไปกับมัน แล้วซื้อของได้ ก็เป็นสิ่งที่จับต้องได้ที่สุด
“พอได้แล้ว อย่ามาปากหวานกับพี่เลย ถ้าไม่มีคูปองก็โมเมทั้งนั้น”
พนักงานขายหญิงวางของที่หยางเย่ว์หมินต้องการไว้บนเคาน์เตอร์ ดึงลูกคิดมา คลิกแคล๊ก ๆ ทีหนึ่ง
“ทั้งหมดสามหยวนสามเหมาห้าเฟิน ทอนเจ้าหกหยวนหกเหมาห้าเฟิน”
พูดพลาง พนักงานขายหญิงก็เริ่มเปิดตู้เงิน
ทันใดนั้นนางก็ก้มลงหยิบตะกร้าเล็ก ๆ ใบหนึ่งที่ใส่ไข่ออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ ถามว่า “นี่มีไข่อยู่หน่อย เป็นของที่ข้ารับซื้อมาจากชาวบ้าน ตั้งใจจะเอากลับเอง เจ้าต้องการไหม?”
“ต้องการ!”
หยางเย่ว์หมินพยักหน้าทันที
“เช่นนั้นของพวกนี้คิดเป็นหกเหมา ทอนเจ้าหกหยวนห้าเฟิน”
“พี่สาว ทอนข้าหกหยวนก็พอแล้ว ห้าเฟินนั่นจะให้พี่ออกแทนได้อย่างไร?”
“สหายเจ้านี่!”
พนักงานขายหญิงยิ้มพลาง ‘ตอบตกลง’ ข้อเสนอของหยางเย่ว์หมิน
นางย้ายไข่จากตะกร้าใส่ถุงข้าวสาร หลังจากทอนเงินแล้วก็ยิ้มกล่าว “ครั้งหน้าเจ้ามา เอาไก่เป็ดมาแลกหมูได้ ข้าจะเก็บไว้ให้ครึ่งชั่งหนึ่งชั่ง พ้นประตูนี้ไป ข้าไม่ยอมรับคำพูดนี้หรอกนะ!”
“อ๊ะ พี่สาว! ท่านคือพี่สาวแท้ ๆ ของข้า!”
หยางเย่ว์หมินก้าวไปจับมือพนักงานขายหญิง เขย่าอย่างตื่นเต้น
พนักงานขายหญิงยิ้มแล้วเร่งรัดว่า “รีบไปได้แล้ว ข้าก็จะปิดร้านแล้ว”
“อ้อ!”
หยางเย่ว์หมินยกถุง สะพายเบา ๆ บนหลัง จูงมือโต้วโต้วออกจากร้านขายอาหารเสริม
อานุภาพของเงินห้าเฟิน ทำให้หยางเย่ว์หมินเห็นความหวัง
“ท่านพ่อ คุณน้าคนนั้นทอนเงินผิดหรือเปล่า?”
“อืม? มีด้วยหรือ?”
“ท่านพ่อให้ธนบัตรนางไปใบหนึ่ง ทำไมนางให้ของเรามากมายเช่นนี้ แถมยังทอนให้ท่านพ่ออีกสองใบ?”
“ฮ่า ๆ ๆ”
หยางเย่ว์หมินขำไปขำมา พลันตระหนักถึงปัญหาที่ร้ายแรงกว่าเดิม
ตอนนี้ในมือเขา ยังมีเงินอยู่อีกสี่สิบเอ็ดหยวน
ต้าถวนเจี๋ยสามใบ แบงก์ห้าหยวนสองใบ แบงก์หนึ่งหยวนหนึ่งใบ
เงินพวกนี้จะให้หลิวเซียงหลานรู้เป็นอันขาด
“โต้วโต้ว กลับไปบ้าน ไม่ว่าท่านยายถามว่าของพวกนี้มาจากไหน เจ้าบอกว่าเจ้าหลับแล้วไม่รู้ ได้ไหม?”
“ทำไมล่ะ?”
“ท่านยายนางค่อนข้างจะตรงไปตรงมาเกินไปหน่อย พ่อกลัวว่านางจะโยนของพวกนี้ทิ้ง”
“ทำไมล่ะ?”
“ท่านยายเป็นคนประเภทที่เก็บเงินหยวนได้ยังเอาไปคืน เอาล่ะ เจ้าบอกว่าไม่รู้แล้วกัน”
“ได้”
หยางโต้วโต้วจูงมือหยางเย่ว์หมิน ไม่เคยรู้สึกว่ามือนี้ ให้ความอบอุ่นเช่นนี้มาก่อน