"เลิกพนันแล้ว"
หยางเย่ว์หมินแบกโต้วโต้วไว้บนหลัง แล้วรีบเดินไปทางด้านหลังหมู่บ้าน
ที่นี่มีทางลัดไปอำเภอเมือง เร็วกว่าเดินทางใหญ่ประมาณยี่สิบนาที
แต่ต้องผ่านสวนผักแห่งหนึ่ง ข้างในมีบ่อน้ำบาดาลอยู่หลายบ่อ
ถ้ามืดจนมองไม่เห็น ก็ตกบ่อง่าย ๆ
ทว่าเวลาเป็นชีวิต เขาจึงต้องเร่งทุกวินาทีเพื่อไม่ให้โต้วโต้วต้องพิการเหมือนชาติก่อน
หลิวเอ้อร์โกวไม่รู้ว่าหยางเย่ว์หมินแบกโต้วโต้วไปทำอะไร
เขาหัวเราะพลางขวางหยางเย่ว์หมินไว้ "อย่าเพิ่งไปน่า มาเล่นด้วยกันเถอะ เผลอ ๆ คืนนี้ก็ถอนทุนคืนได้นะ ข้ากับเอ้อร์หลงว่าไอ้เหวินเจิงนั่นบ่ายนี้แพ้ไปสองเหมาสอง หน้าเขียวเชียว บอกว่าจะเล่นใหญ่กันตอนค่ำ จะไปเปิดวงในสวน"
หยางเย่ว์หมินไม่หยุดเดิน
เขานึกถึงชาติก่อน ตอนนั้นเขาก็ใจเต้นอยากถอนทุนเพราะคำพูดแบบนี้ของหลิวเอ้อร์โกวเหมือนกัน
ช่วยไม่ได้
บ้านหยางจนเกินไปแล้ว ไม่มีแรงงานฉกรรจ์ ถึงสิ้นปีต้องแบ่งข้าวตามแต้มงาน ก็ยังเป็นหนี้หน่วยผลิต
เป็นครอบครัวติดหนี้ขึ้นชื่อ
หยางเย่ว์หมินรู้ว่าภรรยาเก่าสามคนกับแม่เขาต่างก็ดูถูกเขา
การพนันเลยกลายเป็นทางเดียวที่เขาพิสูจน์ตัวเอง
คืนนั้น เขาพนันจนห้าเจียวในมือหมดเกลี้ยง
แถมยังติดหนี้หยางเหวินเจิงอีกสองเจียว ไอ้หมอนั่นมันเซียนพนันโดยกำเนิด
ชอบใช้เงินน้อย ๆ เป็นเหยื่อล่อให้คนคลั่ง จนตกดึกก็เก็บทั้งต้นทั้งดอก
สมัยหนุ่ม ๆ หยางเย่ว์หมินคิดว่าแค่หยางเหวินเจิงโชคดี
ไม่เคยคิดเลยว่าการพนันบางครั้งนอกจากโชคแล้ว ยังมีการต้มตุ๋นด้วย
"ข้ามีธุระ หลีกไป"
หยางเย่ว์หมินกระแทกหลิวเอ้อร์โกวให้เปิดทาง แล้วเดินต่อ
หลิวเอ้อร์โกวเห็นหยางเย่ว์หมินสีหน้าร้อนรน ร้องเรียกสามสี่ครั้งก็ไม่หันกลับมา จึง 'เชอะ' ไปที "มีธุระอะไรวะ จะสำคัญกว่าได้เงินอีก?"
เขาส่ายหัวคิดไม่ตก มองหยางเย่ว์หมินเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ แถมยังออกวิ่งอีก ก็ยิ่งงง
หยางเย่ว์หมินวิ่งไปได้ครึ่งลี้กว่า ก็หอบจนหายใจไม่ทัน
ร่างกายขาดสารอาหาร จึงไม่เหมือนหนุ่มวัยยี่สิบเลย เวลาหายใจเข้า ทรวงอกทั้งทรวงอกร้อนผ่าวราวกับไฟลุก
หยางโต้วโต้วเกาะอยู่บนหลังหยางเย่ว์หมิน เห็นพ่อไม่ถูกหลิวเอ้อร์โกวเรียกไปเล่นไพ่ แววตาก็ยิ่งฉายความสงสัย
"พ่อ ให้หนูลงนะ โต้วโต้วเดินเอง"
"โต้วโต้วดีจัง พ่อไม่เหนื่อย!"
หยางเย่ว์หมินฟังเสียงเจื้อยแจ้วจากบนหลัง ภาพในหัวก็อดนึกถึงตอนที่เห็นหยางโต้วโต้วลอยอยู่กลางแม่น้ำในชาติก่อนไม่ได้
พอนึกถึงเรื่องนั้น ความร้อนรุ่มในอกก็หายเป็นปลิดทิ้ง
"พ่อจ๋า แม่บอกว่าหนูอาบน้ำร้อนเดี๋ยวก็หาย ฉีดยาต้องเสียเงิน โต้วโต้วไม่เป็นไร เก็บเงินนี่ไว้ซื้อบุหรี่ต้าจงให้พ่อสักซองดีกว่า"
"บุหรี่ต้าจงอะไร?"
"ก็ครั้งก่อนพ่อเก็บก้นบุหรี่ที่ลุงหยางทิ้งใต้ชายคาบ้านลุงหยางไง แม่บอกว่า ถ้ามีเงินแล้ว จะซื้อให้พ่อสักซอง ให้พ่อได้สูบมวนใหม่ ๆ"
หยางเย่ว์หมินตาคลออีกครั้ง
"โต้วโต้วอย่าพูดเลย หลับตาพักก่อนนะ พ่อก็เลิกบุหรี่แล้ว ต่อไปพ่อหาเงินได้ จะซื้อของอร่อย ๆ มาให้หมดเลย หมู เนื้อ ไก่ ให้หนูกินจนอิ่มทุกมื้อ"
"จริงเหรอ?"
"จริงยิ่งกว่าเข็มอีก!"
หยางเย่ว์หมินถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าทั้งร่างหายไปหมดสิ้น
……
ขณะนั้น
บ้านรั้วไม้ไผ่ของหยาง
หลินหงเสียนำน้ำที่หาบมา ยกขึ้นตั้งบนเตาดินใต้เพิง หญ้าคา แล้วออกแรงเฮือกใหญ่หมายจะเทน้ำทั้งถังลงหม้ออะลูมิเนียม
แต่ยกไม่ไหว
เธอจำต้องหยิบกระบวยตักน้ำขึ้นมา ค่อย ๆ ตักทีละกระบวย
นึกถึงเรื่องที่เพิ่งเล่นไพ่กับหยางเย่ว์หมินเมื่อครู่นี้ หลินหงเสียก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นที่ใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว
"หมอนี่มันมีดีอะไรนะ ทั้งให้โกรธ ทั้งให้คิดถึง!"
หลินหงเสียกำลังพึมพำ ก็ได้ยินเสียงพูดคุยจากนอกลานบ้าน เงยหน้ามอง เห็นหลี่อวี้เหมย์และหลิวชุนเยียน แบกเสียมกลับมา
"อวี้เหมย์ ชุนเยียน มาเร็ว มาล้างหน้าล้างตาก่อน"
"แม่ล่ะ?"
"จดแต้มงานที่กองบัญชาการใหญ่! วันนี้แปลกจริง ขุดแม่น้ำอยู่ดี ๆ ก็เจอก้อนเงิน แม่บอกว่าเอาไปแลกแต้มงานได้เท่ากับแรงงานชายฉกรรจ์เลยนะ!"
"หา! ดีจังเลย!"
หลินหงเสียดีใจมาก
"ดีอะไรกัน ถ้าแอบเอาไปขายตลาดมืดในเมือง แลกได้เป็นสิบหยวนเลยนะ!"
"ชุนเยียน อย่าพูดเพ้อเจ้อ คนได้ยินเข้าไม่ดี!"
"ก็แค่รู้สึกเสียดายนี่ ยังพูดไม่ได้อีกเหรอ!"
หลิวชุนเยียนแลบลิ้นใส่หลินหงเสีย
หลินหงเสียนำน้ำที่ตักเตรียมไว้ล่วงหน้ามาวางบนม้านั่งหินเล็กข้างลานว่าง
หลี่อวี้เหมย์จึงถามว่า "โต้วโต้วดีขึ้นหรือยัง?"
"ดีขึ้นหน่อย เดี๋ยวอาบน้ำร้อนให้ ก็น่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว"
หลี่อวี้เหมย์พยักหน้า "เย่ว์หมินล่ะ?"
"ฉันให้ไปซื้อไม้ขีดมา" หลินหงเสียตอบพลางกลับลงไปหน้าเตาดิน แล้วสาวกิ่งไม้ใส่ "ใกล้กลับแล้ว"
หลิวชุนเยียนล้างหน้าแล้วพูดว่า "เธอยังกล้าให้เขาถือเงินอีก?"
หลินหงเสียว่า "เขาบอกว่าเขาจะไม่เล่นพนันอีกแล้ว"
"เธอก็ตามใจเขาไปเถอะ ถึงวันไหนที่เขาเอาโต้วโต้วไปขายจริง ๆ จะได้ร้องไห้ไม่ทัน"
หลิวชุนเยียนกำลังจะพูดต่อ หลี่อวี้เหมย์ก็โบกมือห้าม
หลิวชุนเยียนจึงเปลี่ยนเรื่อง "โต้วโต้วล่ะ? ฉันขอเข้าไปอุ้มหนูหน่อย"
หลินหงเสียว่า "นอนอยู่ในห้องน่ะ ปลุกก็ได้"
หลิวชุนเยียน 'อืม' หนึ่งที พลางเดินเข้าห้องไป "โต้วโต้ว ดูสิ สะใภ้รองเอาอะไรมาให้หนู?"
เข้าห้องแล้ว
หลิวชุนเยียนหาซ้ายหาขวาก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของโต้วโต้ว
เธอจึงตะโกนว่า "โต้วโต้ว? เล่นซ่อนแอบกับสะใภ้รองอยู่เหรอ? ฉันเอาทอฟฟี่นมกระต่ายขาวมาให้นะ ออกมาเร็ว ไม่งั้นฉันกินเองละ!"
"นี่ซื้อมาจากร้านตัวแทนจำหน่ายที่หมู่บ้านฉีไจ่นะ!"
"แมว!"
หลิวชุนเยียนพูดพลางก้มดูใต้เตียง ก็ไม่มีแม้แต่เงาของโต้วโต้ว
เธอมองไปที่ตู้เสื้อผ้าพิงผนังอีก
ค้นซ้ายค้นขวาก็ไม่เจอ ทันใดนั้นก็นึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของหยางเย่ว์หมินขึ้นมาได้ ใจก็ยิ่งเต้นแรง วิ่งพรวดไปที่ประตูนอก
"โต้วโต้วล่ะ?"
"ไม่ได้อยู่บนเตียงเหรอ?"
หลินหงเสียก็สงสัย "เมื่อกี้ตอนฉันหาบน้ำ เธอยังนอนอยู่เลย คงไม่ไปกับเย่ว์หมินที่ร้านขายไม้ขีดนะ?"
หลี่อวี้เหมย์ได้ยินก็รีบพูดว่า "ไปหาด่วน เร็ว!"
หลินหงเสียเห็นหลี่อวี้เหมย์สีหน้าเครียดกว่าตัวเองอีก ก็พูดขึ้นทันที "อวี้เหมย์ เย่ว์หมิน…"
"อย่าพูดแล้ว ไปหากันเถอะ"
"อื้ม!"
ทั้งสามคนรีบวิ่งออกจากบ้านรั้วไผ่ ตรงไปยังร้านตัวแทนจำหน่ายของหมู่บ้านซวงเหอ
แต่ไปถึงร้านถามดู กลับไม่มีใครเห็นหยางเย่ว์หมินเลย
ผู้หญิงทั้งสามชะงักงันราวกับถูกฟ้าผ่า ล้มพับลงไปถึงสองคน
หลี่อวี้เหมย์มองทั้งสอง โดยไม่สนใจจะพยุงพวกเธอ เธอรีบวิ่งไปที่กองบัญชาการใหญ่ ระหว่างวิ่งน้ำตาก็ไหลร่วงสองข้างทาง
พอถึงกองบัญชาการใหญ่ เห็นหลิวเซียงหลานกำลังเดินออกมา หลี่อวี้เหมย์ก็กลั้นไม่อยู่แล้ว ร้องไห้โฮ "แม่ เย่ว์หมินพาโต้วโต้ว… ไปแล้ว…"
หลิวเซียงหลานร่างสั่นสะท้าน "ไม่มีทาง ไอ้เวรนั่นก็แค่ปากเก่ง ต่อให้มีสิบหัวใจ มันก็ไม่กล้าเอาโต้วโต้วให้ใครหรอก ไปเล่นบ้านใครอยู่หรือเปล่า?"
หลี่อวี้เหมย์ว่า "เย่ว์หมินเอาเงินห้าเจียวที่จะไปซื้อไม้ขีดไปด้วย แต่เขาไม่ได้ไปร้านตัวแทนจำหน่าย"
หลิวเซียงหลานขาอ่อน เจียนจะล้มลง
หลี่อวี้เหมย์รีบเข้าพยุงไว้ ร้องไห้จนหน้าเปรอะไปหมด
ตรงกองบัญชาการใหญ่ มีชายวัยกลางคนเดินออกมา
"อย่าเพิ่งร้อนใจ อย่าเพิ่งร้อนใจไป ข้าจะประกาศตามลำโพงให้ เผื่อมีใครเห็นเย่ว์หมิน เจ้าเด็กเวรนี่ถ้ากล้าเอาโต้วโต้วไปขายจริง ข้าจะหักขามันแทนพ่อหยางให้!"