เมื่อวานไปเก็บเห็ดมาเหลือเงินอยู่หนึ่งตำลึง ซูหว่านนำเงินออกมาแบ่งให้พวกพี่ชายทั้งหลาย
“หว่านหว่าน เจ้าให้เงินพวกข้าทำไม?” ซูเฉินมองเหรียญทองแดงในมือพลางถามอย่างงุนงง
“ข้าต้องการให้พวกพี่ชายช่วยไปซื้อหาเครื่องปรุงมา!” ซูหว่านยิ้มพลางอธิบาย
พวกพี่ชายได้ยินดังนั้น ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของนางนัก
“เจ้าจะทำอะไรกันแน่?” ซูมู่ขมวดคิ้วถาม
“พี่รองไม่ต้องถามมากความ รอให้ข้าทำเสร็จแล้ว พวกท่านก็จะรู้เอง เชิญพี่สามไปซื้อมันหมูแข็งจากในอำเภอห้าชั่ง ข้าจำได้ว่าในหมู่บ้านเรามีบ้านที่เลี้ยงแพะ เชิญพี่รองไปตีน้ำนมแพะมาให้ข้าไหหนึ่ง พี่สี่ เจ้าจงหยิบฟางข้าวมากำหนึ่ง แล้วเผาเป็นขี้เถ้าฟืนให้ข้า!”
มันหมูแข็งเมื่อวานนางถามมาครั้งหนึ่ง แพงกว่าหมูสามชั้นอยู่บ้าง เก้าอีแปะต่อชั่ง เพราะมันหมูแข็งเมื่อเจียวเป็นน้ำมันหมูแล้ว สามารถเก็บไว้กินได้นาน ทั้งยังมีน้ำมันมาก
มันหมูแข็งห้าชั่งราคาสี่สิบห้าอีแปะ นางให้ซูเฉินไปห้าสิบอีแปะ
น้ำนมแพะไม่รู้ว่าขายกันอย่างไร วันนั้นนางเห็นในหมู่บ้านมีเด็กเลี้ยงแพะ ในฝูงมีลูกแพะอยู่มาก อีกทั้งเต้านมของแม่แพะก็พองตึงเป่งปรั่ง ดังนั้นนางจึงแน่ใจว่ามีน้ำนมแพะให้รีด
ให้ซูมู่ไปสามสิบอีแปะ คงจะพอแล้วกระมัง?
ตอนนี้เพิ่งเก็บเกี่ยวเสร็จ ฟางข้าวมีอยู่ทั่ว ทดลองเอาขี้เถ้าฟืนมาสกัดน้ำด่าง ง่ายดายนัก
ซูหว่านปิดเป็นความลับมาโดยตลอด ถามอย่างไรก็ไม่ได้ความ นางต้องการสิ่งเหล่านี้ ไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไร