"เจ้าถามข้าหรือ?" ซูหว่านเอ่ยถามเขาอย่างสงสัย
ทุกครั้งที่แอบมองก็ถูกจับได้ น่าอับอายยิ่งนัก เพียงปิดตาเขายังจับนางได้เฉียบขาดถึงเพียงนี้ หากมิได้ปิดตา แล้วจ้องมองนางตรง ๆ เช่นนั้น ก็มิทราบว่าตนจะทนรับไหวหรือไม่
อันที่จริงนางเป็นคนขลาดไม่น้อย นางก็เป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้น!
"อืม"
เจียงอวี้ตอบรับเสียงเรียบ เพียงคำสั้น ๆ คำเดียว หลุดจากริมฝีปากของเขา กลับทำให้ผู้คนรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด
"ตอนที่ข้าพักรักษาตัวอยู่ในห้อง ได้กลิ่นหอมหมื่นลี้หอมกรุ่นบ่อยครั้ง เกิดความสงสัยยิ่งว่าพวกเจ้ากำลังทำสิ่งใด"
เขาเอ่ยอธิบายความสงสัยของตน ซูหว่านจึงได้เข้าใจแจ่มแจ้ง
"ข้ากำลังทำสบู่ ข้าใช้หอมหมื่นลี้แช่น้ำมันหอม ทำสบู่หอมกรุ่นออกมา น่าจะเป็นตอนต้มที่กลิ่นหอมฟุ้งกระจาย ท่านจึงได้กลิ่น ดอกหอมหมื่นลี้แต่เดิมก็มีกลิ่นหอมแรง บางทีท่านอาจไม่ค่อยชอบกลิ่นนี้กระมัง?"
จำได้ว่าในหนังสือต้นฉบับกล่าวไว้ว่า เจียงอวี้ไม่ชอบหอมหมื่นลี้ นางเอกนำต้นหอมหมื่นลี้หลายต้นมามอบให้ เขากลับปฏิเสธทั้งหมด
"สบู่? นั่นคืออันใด?"
เจียงอวี้เหมือนเด็กน้อยเปี่ยมด้วยความสงสัย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินชื่อนี้ เขาก็ถือว่ารอบรู้มิใช่น้อย กลับยังมีสิ่งที่เขามิรู้จักอีก
กล่าวถึงความเชี่ยวชาญของตน ซูหว่านพลันกระตือรือร้นขึ้นมา หยิบสบู่หอมหมื่นลี้ก้อนหนึ่งมาย่อตัวลงตรงหน้าเขา ประคองให้เขาได้ดม
"ก็สิ่งนี้ ท่านลองดมดู"
อันที่จริง ตอนนางหยิบมา ก็ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมาแล้ว เจียงอวี้ก้มศีรษะลงอย่างให้เกียรติ กลิ่นหอมดอกไม้ยิ่งชัดเจนขึ้น แต่ก็มิได้หอมแรงถึงขั้นทำให้รู้สึกอึดอัดเมื่อได้กลิ่น