ซูหว่านเก็บบุปผาเหมยฮวาได้หลายตะกร้าบนภูเขา กลิ่นหอมของบุปผาเหมยฮวาช่างรื่นรมย์ยิ่ง หญิงสาวผู้มีกลิ่นอายเช่นนี้ล้วนให้ความรู้สึกประณีตสูงส่งยิ่งนัก
บุปผาเหมยฮวาผสมเข้ากับน้ำนมแพะได้อย่างเหมาะเจาะ มิทำให้กลิ่นแปลกประหลาด แต่กลับช่วยเสริมให้หอมละมุนละไมยิ่งขึ้น
หลังกลับจวนแล้ว กลีบดอกไม้เหล่านี้ครึ่งหนึ่งจะนำไปกลั่นสกัดน้ำมันดอกท้อ อีกครึ่งใช้ทำน้ำมันหอมแช่ดอกไม้
หยางชิงชิงติดตามซูหว่านขึ้นภูเขา พลางพูดคุยหยอกล้อชมทิวทัศน์ไปด้วย ดูท่าทางนางอารมณ์ดีขึ้นมากนัก
ขณะกำลังเก็บบุปผาเหมยฮวา นางพบบุปผาพิสดารต้นหนึ่งบนพื้น
เป็นไม้พุ่มต้นเล็กเตี้ยแคระ บนต้นมีผลสีเขียวเรียวยาวแหลม ผิวเปล่งประกายวาววับภายใต้แสงอาทิตย์
“หว่านหว่าน มาดูนี่เร็ว นี่มันอันใด เหตุใดรูปพรรณประหลาดนัก กินได้หรือไม่”
ซูหว่านได้ยินหยางชิงชิงเรียกนาง จึงเดินเข้าไปหานาง
“เหตุใดรึ”
“หว่านหว่าน เจ้าดูผลไม้ป่าพวกนี้ประหลาดยิ่งนัก มิทราบว่ากินได้หรือไม่”
หยางชิงชิงชี้ไปยังผลไม้ป่าผืนนั้น เมื่อปรากฏแก่สายตาซูหว่าน ดวงตาพลันเปล่งประกายเจิดจ้า ราวต้องของวิเศษอย่างไรอย่างนั้น
“พริกนั่นเอง!”
ซูหว่านมองดูพริกเหล่านี้ด้วยความยินดีปริ่มเปรมแล้วเอ่ย
“หว่านหว่าน เจ้ารู้จักสิ่งนี้หรือ” หยางชิงชิงมิเคยรู้จักสิ่งนี้ แต่ซูหว่านกลับรู้
“อืม ใช้ในการปรุงอาหาร ทว่าต้องสุกก่อนจึงอร่อยนัก พวกเจ้าอาจยังมิเคยลอง แต่ผู้ที่ชื่นชอบ ล้วนโปรดปรานยิ่ง”