"แต่ร่างกายของเจ้า ไม่สะดวกจริง ๆ นะ!" ซูมู่เองก็เป็นผู้ผ่านเรื่องเช่นนี้มา ย่อมรู้ว่าเวลาดังกล่าวสำหรับบุรุษหนุ่มสาวแล้ว สำคัญอย่างยิ่ง
หากพลาดไปเปื้อนกางเกง แล้วปรากฏรอยให้เห็น คงถูกชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์เป็นแน่
ความคิดของซูมู่ยังอนุรักษนิยมหนักหนา ซูหว่านก็รู้ว่าในยุคสมัยนี้ เกียรติภูมิของหญิงสาวสำคัญเพียงใด เรื่องนี้จนปัญญาจริง ๆ
เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม ดีกว่ายืนกรานความเป็นตัวตนจนเกินไป ไม่ช้าก็จะเสียเปรียบ
ด้วยเหตุนี้ ซูหว่านได้แต่คิดหาวิธีอื่น
นางเพ่งเล็งไปที่ซูเฉิน พี่สามเจรจาง่ายที่สุด เขามีนิสัยดี ไม่ซักถามมากเกิน ให้เขาไปเป็นเพื่อนซูจิ่งนางวางใจที่สุด อีกทั้งเขายังมีวรยุทธ์สูงส่งเป็นเครื่องค้ำจุน
ซูหว่านหาซูเฉินตามลำพังแล้วกล่าวว่า ให้เขาไปเป็นเพื่อนพี่ใหญ่ที่สำนักศึกษาในวันพรุ่งนี้
"หว่านหว่าน เจ้ามีอะไรจะกล่าวกับข้า เหตุใดจึงดูลึกลับเช่นนี้?"
ซูหว่านดึงเขาไปด้านหลังเรือน ตั้งใจจะแต่งเหตุผลเล่าให้เขาฟัง
"ก็คือ ข้าอยากให้ท่านไปเป็นเพื่อนพี่ใหญ่ที่สำนักศึกษาในวันพรุ่งนี้ ข้าจะไม่ไป ตอนนี้ข้าไม่สะดวก แล้วพรุ่งนี้ท่านจงนำเขากลับมาให้ได้เป็นอันขาด"
ซูเฉินฉงนยิ่งนัก เหตุใดต้องนำเขากลับมาให้จงได้เป็นอันขาด?
"เจ้ารู้สึกว่าพี่ใหญ่ไปสำนักศึกษาครั้งนี้ มีอะไรไม่ชอบมาพากลงั้นหรือ?"
ซูหว่านพยักหน้า แล้วนำคำกล่าวที่ตนแต่งไว้เล่าให้เขาฟัง
"ก่อนหน้านี้ข้าไปหาพี่ใหญ่ที่สำนักศึกษา ค้นพบความลับอย่างหนึ่ง ท่านอาจารย์ใหญ่มีบุตรสาวมิใช่หรือ? นางดูเหมือนจะหมายตาพี่ใหญ่ของเรา คอยคลอเคลียพี่ใหญ่ของเรา ใคร่จะแต่งกับเขา"