องครักษ์สองนายขนโอสถน้ำแข็งหนึ่งไหมาวางกลางห้องโถง ไอเย็นลอยคลุ้ง ทำให้ห้องเย็นฉ่ำขึ้นมาทันใด
ว่าตามจริง แม้แต่จวนหนิงหย่วนปั๋ว ยามระบายความร้อนก็ไม่เคยนำน้ำแข็งออกมาทีเดียวมากมายเช่นนี้ เมืองเซียงโจวมีหิมะตกน้อย ปริมาณน้ำแข็งที่เก็บไว้ก็ย่อมน้อย อีกทั้งดินประสิวก็หายากยิ่งนัก เขามิใช่กำลังอวดร่ำอวดรวยหรืออย่างไร?
ซูหว่านรู้ทันแต่ไม่เอ่ยปาก เพียงใช้การจิบชาปกปิดรอยยิ้ม
อย่าพูดเลย ตั้งแต่เจ้าคนนี้มา นางกลับไม่รู้สึกเก้อเขินอีกต่อไป
ไม่นานนัก องครักษ์ก็ยกขนมวิจิตรหลายจานมาวางข้างกายหนิงจื้อเฉียน
"หว่านหว่าน เจ้าไม่ชอบกินนมแข็งแช่เย็นที่สุดหรือ? ข้าให้คนไปซื้อมาให้เจ้าโดยเฉพาะ รีบชิมดูสิ"
อารมณ์อยากเอาชนะของเจียงอวี้ แทบจะล้นออกมานอกกาย
ซูหว่านไม่เคยเห็นผู้ใดต้องการเรียกร้องความสนใจได้ถึงเพียงนี้มาก่อน
นางก็ยังให้ความร่วมมือรับนมแข็งนั้นมา ดื่มตามใจตนเอง
เขาจัดเตรียมให้นางเท่านั้น ฝ่ายหนิงจื้อเฉียนไม่มี
เสี่ยวปั๋วเหยผู้หยิ่งผยองก็ทนไม่ไหวแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกผู้อื่นกดหัวลงได้ถึงเพียงนี้
"คุณหนูหก ท่านผู้นี้เป็นพี่ชายของท่านหรือ? ได้ยินว่าเบื้องบนท่านมีพี่ชายหลายคน ไม่ทราบว่าผู้นี้เป็นบุตรลำดับที่เท่าใดของตระกูล?"
ที่เอ่ยว่าเขาเป็นพี่ชายของซูหว่าน เจียงอวี้เก็บรอยยิ้มทันที หันมองซูหว่าน อยากรู้ว่านางจะตอบอย่างไร
"เขาไม่ใช่พี่ชายของข้า"
นางเพียงอธิบายว่าไม่ใช่พี่ชาย มิได้อธิบายเพิ่มเติม ที่เหลือเจ้าก็จินตนาการเอาเองเถิด
"หากไม่ใช่พี่ชายของท่าน เหตุใดท่านผู้นี้ ดูไปกลับเหมือนผู้อาวุโสในตระกูลของท่าน?"
ผู้อาวุโส?