"อ๊ะ~ท่านอาเส้า คำนี้ท่านกล่าวเอง ข้ามิได้เอ่ย ข้าเพียงบอกว่าพี่เจียวหลานไม่เคยเข้าสำนักศึกษา อ่านเขียนไม่เป็น มิเคยเอ่ยว่านางหยาบช้าต่ำทรามสักคำ"
ซูหว่านไม่ยอมรับ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ท่าทางสงบนิ่งไม่สะทกสะท้าน ช่างน่าชิงชังนัก
"เจ้าไร้มารยาทจริง ผู้ใหญ่พูดจา ไฉนผู้เยาว์อย่างเจ้าจึงสอดปาก?"
พูดสู้ไม่ได้ก็ยกมารยาทขึ้นมากล่าว สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุดแล้ว
"หว่านหว่านของเราพูดก็มีเหตุผล ข้าก็คิดเช่นนั้น ผู้ใหญ่บ้านเหอ ท่านหวังดีข้าซาบซึ้ง เงินนั่นท่านจงนำกลับไปเถิด ค่าเดินทางของอาจิ่งเรามิได้หายไป โจรนั่นก็ถูกจับส่งทางการแล้ว เชิญกลับเถิด ต่อแต่นี้เรื่องนี้ก็ไม่ต้องเอ่ยถึงอีก!"
ซูฟู่สุดจะทนก็ไม่จำเป็นต้องทนอีก เรื่องนี้เขาจะไม่ถือสาหาความกับพวกเขา ทว่าความสัมพันธ์ที่สั่งสมมาหลายปีก็หมดสิ้นลงเพียงนี้ ต่อไปก็ไม่ต้องไปมาหาสู่กันอีก
ทั้งเรื่องนี้ก็ยากจะเอาผิด เพราะคนตระกูลเหอไม่ได้เปิดเผยตัว หากพวกเขาไม่ยอมรับจนตัวตาย ก็หมดหนทางจะเอาผิดพวกเขาได้
ทว่าจากเรื่องนี้ ได้เห็นบางคนชัดเจนขึ้น ก็นับว่าเป็นบทเรียน
เมื่อซูฟู่เผยความจริง คนตระกูลเหอต่างตกตะลึง ใบหน้าซีดเผือด
โดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่าโจรถูกจับแล้ว เงินก็ไม่ได้หายไป ที่ผ่านมาล้วนเป็นการแสร้งหลอกพวกเขา พวกเขาอาจรู้แล้วว่าผู้ใหญ่บ้านเหอคือผู้บงการเบื้องหลัง
ดังนั้น ที่พวกเขาทำมาทั้งหมด ก็เพื่อบีบบังคับให้พวกเขาเผยพิรุธออกมาเอง