"ท่านพี่ซู ไม่พบหน้ากันนาน ยังสุขสบายดีหรือไม่" เจียงอวี้เอ่ยทักซูมู่
ซูมู่ผงกศีรษะ
"สบายดี ขอบใจยิ่ง"
เขาคำนับเจียงอวี้ ประสานมือคารวะอย่างเป็นทางการ น้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง ถ้อยคำมากมายล้วนอัดแน่นอยู่ในสี่คำนี้
ซูมู่ไม่ใช่คนชอบพูดจาไร้สาระ เขาขอบคุณเจียงอวี้ที่ให้โอกาสนี้แก่เขา คำพูดนับพันหมื่น หากเอ่ยออกไปมากก็จะยิ่งดูเสแสร้ง เพราะฉะนั้น ทุกสิ่งจึงอยู่ในความเงียบ
"เมื่อครู่ ท่านอาเฮ่อของท่านกล่าวถึงเซียงโจว นี่หมายความว่าท่านจะไปเซียงโจวหรือ"
ซุนเป่ยโต่วเป็นคนชอบซุบซิบ เขาอยากรู้อยากเห็นจึงซักไซ้ไม่หยุด
เจียงอวี้ผงกศีรษะ
"ใช่แล้ว ข้าจะไปทำธุระที่เซียงโจว อีกไม่กี่เดือนก็กลับ"
"ไปทำธุระ หรือไปพบบุคคล ท่านต้องแยกแยะให้ชัดนะ" เจียงอวิ๋นเฮ่อไม่ไว้หน้าถากถาง เจียงอวี้หันไปมองเขาอย่างมีความหมายนัยหนึ่ง แล้วหัวเราะขึ้นเอง
"พี่อวี้มีหญิงที่ชอบแล้วหรือ" ซุนหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ก็อดถามอย่างซุบซิบไม่ได้
สมกับเป็นคนครอบครัวเดียวกันย่อมไม่พ้นเป็นคนแบบเดียวกัน ความชอบซุบซิบนั้นสืบสายเลือดกันมา
"ใคร สตรีผู้ใด ข้าเคยพบหรือไม่" ท่านผู้เฒ่าซุนยังไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำ
เจียงอวี้รีบเปลี่ยนเรื่อง
"การเดินทางไปเซียงโจวครานี้ พวกท่านมีอะไรอยากให้ข้านำไปหรือฝากคำพูดหรือไม่"
อย่าได้กล่าวไป มีจริงๆ เจียงอวิ๋นเฮ่ออยากเขียนจดหมายถึงศิษย์รักของตน ซูมู่นึกถึงวันเกิดของหว่านหว่าน อยากฝากเจียงอวี้ให้นำของขวัญกลับไป
"เช่นนั้นข้าจะเขียนจดหมาย ให้ท่านนำไปให้ศิษย์ดีของข้า"