เซี่ยเหนียงจื่อยุ่งยิ่งนัก ซูหว่านมองดูครู่หนึ่งก็จากไปด้วยความพึงพอใจ จะว่าไปแล้วเรื่องมองคนนางนั้นแม่นยำ เรื่องกลเม็ดนางก็เจนจัด การค้าขาย มิใช่เรื่องง่ายดายอยู่ในกำมือหรือ?
ขอให้นางได้หลงตัวเองเสียหน่อยเถิด
ตามที่เซี่ยเหนียงจื่อว่า ซูหว่านพาซูเฉินและซูอี้ไปหารถม้าที่ประตูเมือง
ซูหว่านทำการค้า ซูเฉินและซูอี้ตามนางไปต่างเป็นองครักษ์น้อยคอยวิ่งงาน ถือของ นางไปไหนพวกเขาก็ไปที่นั่น คอยปกป้องนางเงียบๆ
ฟาร์มปลูกดอกไม้อยู่ห่างจากตัวเมืองไปราวยี่สิบลี้ เช่ารถม้าวิ่งไปกลับต้องใช้เงินสองตำลึง
เช่าได้เพียงรถม้าธรรมดา สามพี่น้องนั่งโยกเยกไปตามทางขรุขระจนถึงที่หมาย
เมื่ออยู่ห่างออกไป ก็ได้กลิ่นหอมดอกไม้มาแต่ไกล เปิดม่านขึ้นดู ก็เห็นฟาร์มชัดเจน หลายฟาร์มรวมกันกินพื้นที่หลายร้อยหมู่ เต็มภูเขาเต็มท้องทุ่ง ล้วนแต่ปลูกดอกไม้นานาพันธุ์
สีแดง สีเหลือง สีขาว สีชมพู
ดอกไม้ตามฤดูกาลในเดือนเมษายนมีดอกโบตั๋น ดอกเพาเนีย ดอกมู่หลาน กุหลาบพันปี ดอกหลี กล้วยไม้ฉุนจื่อเหล่านี้
ซูหว่านคิดว่า แต่ละพันธุ์จะขนมาสักสองคันเกวียน เมื่อได้มาแล้วก็จะกลั่นเป็นน้ำดอกไม้ทั้งหมด ผลิตสบู่น้ำนมแพะกลิ่นดอกไม้เป็นล็อตใหญ่
สกัดน้ำดอกไม้แต่ละกลิ่นใส่ไหใหญ่มาให้พร้อม จะได้ไม่ต้องกังวลว่าไม่มีใช้
นางหาชาวไร่ผู้หนึ่งตามบุญตามกรรม แล้วปรึกษาเรื่องสั่งซื้อดอกไม้กับเขา
ชาวไร่พานางเดินชมฟาร์มของตน ดอกไม้ในแปลงล้วนเบ่งบานงดงาม
ชาวไร่ผู้ปลูกดอกไม้ได้ยินว่าซูหว่านจะขนดอกไม้จำนวนมากกลับไปเมืองชิงเหอ เขาจึงเล่าถึงปัญหาที่จะต้องเผชิญให้ซูหว่านฟัง