"แค่ก่อไฟเท่านั้น ท่านแม่ไม่ต้องดูถูกข้านะ!"
ซูฟู่เพิ่งกลับจากเรือนส้วม พอเข้าครัวมาเห็นซูหว่านก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากเขาขยับเหมือนจะพูดอะไร แต่กลับเอ่ยไม่ออก
ซูหว่านเอ่ยทักทายเขาก่อน
"อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านพ่อ!" นางเผยรอยยิ้มที่คิดว่าหวานที่สุด แบบนี้บิดาทุกคนคงปฏิเสธรอยยิ้มของลูกสาวเช่นนี้ไม่ลงกระมัง!
และก็เป็นเช่นนั้นจริง ซูฟู่เป็นผู้ชายบ้านนอกอาศัยในหมู่บ้านมานาน จะเคยเห็นสาวงามเช่นนี้ที่ไหน กู้เยวี่ยแม้หน้าตาจะดีอยู่บ้าง แต่เทียบกับซูหว่านแล้วห่างชั้นยิ่งนัก เมื่อเปรียบกัน กู้เยวี่ยก็เป็นได้เพียงหญิงงามประจำตระกูลเล็ก งามสะอาดหมดจดและน่ารักเท่านั้น!
โดยเฉพาะเด็กน้อยคนนี้ยังเป็นบุตรสาวแท้ๆ ของตน เรียกตนว่าท่านพ่อด้วยเสียงนุ่มนวล จู่ๆ เขาก็รู้สึกภาคภูมิใจยิ่งนัก เปี่ยมสุขเหลือเกิน มีใครในหมู่บ้านนี้ที่มีบุตรสาวว่าง่ายและงามหวานเช่นนี้บ้าง?
"เอ้อ หว่านหว่านตื่นแล้ว รีบไปล้างหน้าล้างตาเถิด ให้พ่อดูไฟก็พอ!"
ผู้เป็นพ่อดูจะไม่ห่างเหินอีกต่อไปแล้ว ซูหว่านรู้สึกดีขึ้นในใจไม่น้อย ซูฟู่มองนางดูติดดินเช่นนี้ ในใจก็รู้สึกว่านางเป็นเด็กดี
ซูมู่ยกน้ำร้อนมาให้กะละมังหนึ่ง พร้อมผ้าสะอาดหนึ่งผืนสำหรับล้างหน้า
ซูหว่านยกน้ำไปล้างหน้าในลานบ้านด้วยตนเอง ในลานมีตุ่มน้ำขนาดใหญ่ ตักน้ำเย็นมาผสมให้อุ่นขึ้น ทันใดนั้นประตูห้องทางทิศตะวันตกก็เปิดออก ซูจิ่งตื่นแล้ว เขาสวมเสื้อแขนสั้นสีเทาปะผ้า ไม่ได้สวมเสื้อคลุมยาว ทำให้บุคลิกบัณฑิตอ่อนลงเล็กน้อย ดูเรียบง่ายมากขึ้น
ซูจิ่งเห็นหญิงสาวที่กำลังล้างหน้าอยู่ในลานแต่แรก ผ้ายังมีไอร้อนลอยอยู่ บดบังใบหน้าไปจนหมด ชั่วขณะหนึ่งเขานึกว่ากู้เยวี่ยกลับมาแล้ว แต่ซูหว่านตัวสูงกว่ากู้เยวี่ยเล็กน้อย