"พี่สาม ข้าไม่ได้อยากกิน แค่เห็นเป็นครั้งแรกเลยสงสัยน่ะ ท่านเอาไปแลกเงินเถอะ ที่บ้านยังมีเนื้อให้กินอีกมาก ข้าพอจะแยกแยะได้ว่าสิ่งใดสำคัญกว่า"
ในสายตาพวกเขา นางคือคุณหนูใหญ่จากตระกูลสูงส่ง ดังนั้นสำหรับพวกเขาแล้ว นางไม่เคยต้องจับงานหนัก ไม่เคยเห็นของแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
ทว่าตอนนี้นางกลับมีคุณสมบัติเพิ่มขึ้นอีกอย่างในสายตาพวกเขา นั่นก็คือการรู้กาลเทศะ
"ซูหว่าน อย่าคิดว่าพวกเราขี้เหนียวนักเลย เจ้าเป็นน้องสาวของเรา มีของดีย่อมต้องให้เจ้าก่อนเป็นธรรมดา อยากกินก็กินเถิด ไม่ต้องคิดมาก!"
ซูอวินกอดอก เอ่ยเสียงประชดประชันแทรกขึ้น
พวกเขายังไม่ถึงขนาดต้องคอยรัดเข็มขัดเรื่องปากท้องน้องสาวดอก
ซูหว่านรู้สึกขำ เมื่อหนึ่งเดือนก่อนเขายังเอาแต่พร่ำพูดว่ากู้เยวี่ยคือน้องสาวแท้ ๆ คนเดียวของพวกเขา มาตอนนี้กลับยอมรับว่านางเป็นน้องสาวแล้วหรือ?
พี่สี่ช่างปากแข็งแต่ใจอ่อนเสียจริง!
"พี่สี่ ข้าไม่ได้อยากกินจริง ๆ นะ ข้าก็ไม่ใช่คนเกรงใจอะไร ถ้าอยากกินก็คงไม่เกรงใจท่านแล้ว วางใจเถิด หรือว่า…ตัวพี่สี่เองที่ปากอยากกิน เลยแอบอ้างข้าเพื่อไม่ให้เสียหน้า?"
พอซูหว่านเอ่ยเช่นนั้น ซูอวินก็ร้อนผ่าวไปถึงใบหน้า รีบแก้ตัวทันที:
"ข้าเปล่านะ เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล ข้าเป็นคนตะกละงั้นรึ?"
"อืม พี่สี่ไม่ใช่ พี่ใหญ่พี่สอง พวกท่านก็คิดว่าพี่สี่ไม่ใช่ใช่ไหม?"
ซูหว่านส่งสายตาซน ๆ ให้ซูจิ่งและซูมู่ ซูจิ่งเพียงยิ้มแล้วลูบจมูก ไม่ตอบอะไร ซูมู่ก็แค่ยกมุมปากขึ้นพอเป็นพิธี