เมื่อได้ยินคำกล่าวของซูจิ่ง นางก็รู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาอย่างประหลาด
ท่านพี่ใหญ่ของนางช่างเป็นผู้มีความสามารถหาได้ยากยิ่ง เขาคำนึงถึงประโยชน์สุขของราษฎรเป็นสำคัญ ห่วงใยบ้านเมืองและทุกข์สุขของประชา หากวันหน้าได้เป็นขุนนาง ก็จะสามารถสร้างคุณูปการแก่ราษฎรได้อย่างแท้จริง
"ท่านพี่มองการณ์ไกล ละเอียดลออ ใส่ใจทุกข์สุขของราษฎรในทุกเรื่อง หากบรรดาขุนนางมีผู้เช่นท่านพี่เพิ่มขึ้นสักสองสามคน ความทุกข์ยากในโลกก็จะทุเลาลงมาก"
"หว่านหว่านชมเกินไปแล้ว หากข้าแม้แต่การสอบหน้าพระที่นั่งยังเข้าไม่ถึง จะมีปณิธานสูงส่งเพียงใดก็ไร้ประโยชน์มิใช่หรือ?" ซูจิ่งยังคงไม่มั่นใจในตนเอง เพราะผู้มีความสามารถในใต้หล้ามีมากมาย เขาจะนับเป็นหนึ่งในนั้นได้หรือไม่?
"ท่านพี่ต้องทำได้แน่ แม้จะพลาดหวังก็เป็นไร ท่านเพิ่งออกเรือน ยังมีโอกาสอีกมาก ทองคำย่อมเปล่งประกายไม่ว่าจะอยู่แห่งใด มุกแม้จะถูกฝุ่นกลบชั่วคราว แต่ความที่มันเป็นสมบัติล้ำค่านั้นมิอาจเปลี่ยนแปลง เพียงแต่รอผู้มีตาแหลมคมมาแยกแยะเท่านั้นเอง"
วาจานี้นางเรียนรู้มาจากเจียงอวี้ นำมาปลอบโยนซูจิ่งก็เหมาะเจาะยิ่ง
มีเพียงซูหว่านเท่านั้นที่ปลอบโยนเขาเช่นนี้ ผู้อื่นแม้จะให้กำลังใจ แต่ก็ไม่อาจชี้ทางที่ถูกต้องได้
"ข้าขอบคุณหว่านหว่านที่คอยปลอบใจให้เสมอ หัวใจของข้าจึงสงบลงได้บ้าง"
บัดนี้เขาเป็นเสมือนผู้เข้าสอบคัดเลือกครั้งใหญ่ จุดเปลี่ยนของชีวิตกำลังมาถึง ชี้ชะตาว่าหนทางข้างหน้าจะกว้างใหญ่หรือคับแคบ ซูหว่านเข้าใจหัวอกเขา จึงคิดพาเขาไปชมโคมไฟที่จวนเจ้าเมือง ผ่อนคลายจิตใจสักหน่อย