“ท่านปั๋วกล่าวเกินไปแล้ว” ซูจิ่งคารวะท่านปั๋ว
“จ้วงหยวนซูและคุณหนูซูหกเป็นแขกสำคัญ เชิญนั่งที่นั่งชั้นบนได้เลย” ฮูหยินปั๋วหนิงเยี่ยนดูเป็นมิตรกว่าเมื่อคราวก่อนมาก
จริงอย่างที่ว่า หากมีสถานะถึงระดับหนึ่ง จึงจะคบหากับชนชั้นสูงเหล่านี้ได้ ซูหว่านจำได้เลือนลางว่าคราวก่อนมาที่จวนปั๋ว ฮูหยินปั๋วนั่งอยู่บนที่นั่งชั้นบน ท่าทางเหม่อลอยเบื่อหน่ายโลกต่อทุกผู้คน
แน่นอนว่า จำกัดเพียงต่อเหล่าสตรีลูกคหบดีที่ไร้ชื่อเสียงอย่างพวกนางเท่านั้น
ซูหว่านได้นั่งในตำแหน่งที่ฮูหยินปั๋วฉางหลงนั่งเมื่อคราวก่อนเป็นครั้งแรกในห้องรับแขกแห่งนี้ จากจุดนี้สามารถมองเห็นใบหน้าและสีหน้าของพวกนางได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
หนิงเซียวเหมยนั่งอยู่ข้างนาง ดูแลนางอย่างทั่วถึง คอยเติมชาเติมน้ำอย่างกระตือรือร้น ส่วนหนิงจื้อเฉียนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เช่นกัน มักจะแอบมองซูหว่านในยามที่ซูจิ่งกำลังสนทนากับบิดา
ซูหว่านแม้จะสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา แต่ก็ไม่เคยตอบสนองแม้แต่ครั้งเดียว ทำเป็นมองไม่เห็น
ฮูหยินปั๋วเองก็เห็นภาพนี้ เข้าใจในใจว่าบุตรชายของตนชื่นชอบนางจริง ๆ แต่นางซูหกนี้ดูเหมือนจะไม่มีความคิดกับเขาเลย คงจัดการได้ยาก
แต่ก็ไม่เป็นไร ตระกูลหนิงของพวกเขาเป็นชนชั้นสูงที่โดดเด่นที่สุดในเซียงโจว อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร ลูกสาวแต่งเข้ามาในตระกูลได้ก็มีแต่ความรุ่งเรืองและความสุขสบาย
ตราบใดที่ของหมั้นของพวกเขาจริงใจและมีค่าพอ เชื่อว่าตระกูลซูก็คงไม่มีทางปฏิเสธ เพราะเมื่อลูกสาวแต่งมาแล้ว ต่อไปก็จะมีฐานะเป็นฮูหยินปั๋วผู้สูงศักดิ์