ก็พูดได้แค่ว่าพอรับได้ เพราะอย่างน้อยคนพวกนี้ก็เป็นคนของเจียงอวี้ ต่อให้มีอะไร ก็มีแต่ข้อดี ไม่มีข้อเสีย
หากจะให้ฟาร์มเพื่อนางเองก็คงต้องใช้เวลาอีกหลายปี และต้องทุ่มเทกำลังกายกำลังใจมากมายเพียงใด
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องไข่มุกไร้แกนที่หายากยิ่งนัก ทั่วแคว้นใหญ่แห่งนี้มีเพียงสองที่เท่านั้นที่หาได้
แห่งแรกคือทะเลใต้ บ่อเลี้ยงไข่มุกทะเลของเจียงอวี้ ไข่มุกจากที่นั่น มักถูกส่งเข้าเป็นของบรรณาการในวังหลวงเป็นประจำ อีกทั้งยังมีเศรษฐีมากมายยอมจ่ายแพงเพื่อซื้อไปเป็นของขวัญ
อีกแห่งอยู่ในเจียงหนาน ไข่มุกที่ผลิตที่นั่นล้วนเป็นไข่มุกน้ำจืด ซึ่งคุณค่าต่างจากไข่มุกทะเลมากนัก
ไข่มุกทะเล แค่ฟังชื่อก็รู้ว่าล้ำค่าเพียงใด หอยมุกเหล่านั้นต้องงมจากก้นทะเลลึก และในสินค้าหลายร้อยล็อต ถึงจะได้ไข่มุกตะวันออกที่สมบูรณ์เพียงหนึ่งเม็ด
ส่วนไข่มุกน้ำจืดนั้นต่างกัน แม้มันจะล้ำค่าเช่นกัน แต่เม็ดใหญ่ที่สุดก็ไม่ใหญ่ไปกว่านั้นเท่าไรนัก กล่าวโดยสรุปคือ ความล้ำค่าของมันเทียบกับไข่มุกทะเลไม่ได้เลย
ต่อไปก่อนที่ห้องบิงจีจะเปิดร้าน เราสามารถปล่อยข่าวสองเรื่องนี้ได้ เรื่องแรกคือตำรับยาของครีมงามดั่งหยกน้ำแข็งมาจากหมอเทวดาซุนเป่ยโต่ว ประการที่สองคือ ส่วนผสมอย่างหนึ่งคือผงไข่มุกอันล้ำค่าที่บดจากไข่มุกทะเลใต้
ในเวลานี้ การใช้ผงไข่มุกพอกหน้ากำลังเป็นที่นิยมแล้ว แต่ก็แพงเกินไป คนธรรมดาใช้ไม่ไหว พวกนางเองก็ไม่รู้ว่าไข่มุกที่ไม่ได้รูปก็สามารถนำมาบดเป็นผงไข่มุกได้เช่นกัน
ด้วยวิธีนี้ มูลค่าของครีมงามดั่งหยกน้ำแข็งก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก หากนางขายราคาร้อยตำลึง ก็คงไม่มีใครกล้าตั้งคำถาม