พูดแล้วก็ทำ สวนผักหน้าบ้านน้อยตระกูลซูมีพื้นที่กว้างใหญ่ แต่ผักที่ปลูกในนั้นล้วนเป็นของชาวบ้านในหมู่บ้าน
มีหลายครัวเรือนปลูกผักอยู่ที่นี่ หากจะสร้างโรงงาน ที่เหมาะสมที่สุดก็คือบริเวณนี้
อยู่ใกล้บ้าน สะดวกแก่การดูแล แต่จะขอใช้สวนผักของครอบครัวอื่น เงินนั้นเป็นเรื่องรอง เกรงว่าเจ้าของเขาจะไม่ยินยอม
และในบรรดาครัวเรือนเหล่านั้น มีอยู่ครอบครัวหนึ่งที่เจรจาด้วยยาก ยายแก่ตระกูลหลิวนางปากร้ายยิ่งนัก ด่าทอไปทั่วหุบเขาแพะไร้ผู้ต่อกร ต่อให้เป็นแม่เรือนด้วยกัน หากมีปากเสียงก็มิอาจสู้ไหว
ยายหลิวอายุหกสิบกว่าแล้ว บุตรชายสองคนต่างแยกบ้านออกไปใช้ชีวิตของตน นางใช้ชีวิตตามลำพัง ปกติปลูกผักเลี้ยงชีพ
ยามปกติ หากไก่บ้านไหนเผลอเข้ามากินผักของนาง นางก็จะด่าทอไปทั่วหมู่บ้านได้ทั้งวัน
แม้ไม่มีใครหาเรื่องนาง ปากนางก็ยังพร่ำบ่นมิหยุด
ครั้งนี้จะไปหารือนางเรื่องสวนผัก ไม่รู้ว่าจะถูกไล่ตะเพิดออกมาหรือไม่
ส่วนอีกหลายครอบครัว เมื่อได้ยินว่าตระกูลซูจะให้เงิน ต่างตอบตกลงอย่างฉับไว เว้นแต่ยายหลิวผู้นี้ รับมือด้วยยากแท้
ที่สำคัญคือ บุตรชายสองคนของนางไม่ค่อยสนใจไยดีนาง เรื่องสวนผักนี้ จึงยุ่งยากมิใช่น้อย
ทั้งสามครัวเรือน ต่างได้รับเงินตามขนาดพื้นที่ ครอบครัวละห้าตำลึงสองครัวเรือน และสามตำลึงหนึ่งครัวเรือน ที่ดินปลูกผักนี้ ย่อมเทียบไม่ได้กับนาข้าว