ค่ำคืนนี้ ซูเฉินได้เดินเล่นกับมารดานานหลายชั่วยาม ซูหว่านและเขาพาซูมู่ไปซื้ออาภรณ์ ซื้อดอกไม้มุก ซื้อเครื่องสำอางสำหรับแก้ม ซูมู่ยิ้มอย่างมีความสุขเป็นพิเศษ
คืนนี้เมืองเซียงโจว ไม่รู้ว่าตระกูลใดมีมงคลเหตุ กลับหาได้จุดพลุไฟในเวลามิใช่เทศกาลอย่างยากยิ่ง
เมื่อเล่นเหนื่อยกลับมา ซูหว่านและซูเฉินก็พาซูมู่กลับห้องพักผ่อน
รุ่งเช้าวันพรุ่งนี้ ซูเฉินต้องไปรายงานตัวยังค่ายทหารใหม่ เขายังไม่ได้เก็บข้าวของอะไรเลย ซูหว่านจึงช่วยเขาจัดเตรียม และยังมีของบางอย่างที่ต้องมอบให้เขา
นางอุ้มห่อผ้าสองห่อมาให้ซูเฉิน
“นี่คืออะไร?” ซูเฉินถามด้วยความอยากรู้
ซูหว่านวางห่อผ้าบนโต๊ะแล้วแกะออก:
“ในนี้มีสนับเข่า ถึงฤดูใบไม้ร่วงที่เป่ยจิ้ง ได้ยินว่าอากาศหนาวมาก ฤดูหนาวก็จะมีหิมะตก ไปค่ายทหารไม่เหมือนอยู่บ้าน เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี นำสิ่งเหล่านี้ติดตัวไป ย่อมใช้ประโยชน์ได้แน่นอน อีกอย่างที่นี่มีรองเท้าบู๊ตสองคู่ การเดินทัพสู้ศึกลำบากมาก ระยะทางไปชายแดนพันลี้ ต้องมีรองเท้าที่สบายและทนทานสองคู่ เจ้าจะได้รู้สึกสบายขึ้นมาก
อีกอย่าง ข้าคำนึงว่าเจ้าอาจพกของมากไม่ได้ ข้าจึงเตรียมยารักษาบาดแผลไว้หลายขวด มียาเม็ดกินภายใน และยาทาภายนอก นี่เป็นของจำเป็น หากเจ้าได้รับบาดเจ็บจะได้ใช้ และมีธนบัตรสองร้อยตำลึง ข้าเย็บไว้ในสนับเข่าแล้ว เจ้าอย่าเปิดเผยทรัพย์สินเป็นอันขาด เว้นแต่จำเป็นจริง ๆ ในค่ายทหารคนมาก ใจคนกันดั่งกำแพง หวั่นว่ามีคนโลภทรยศเจ้า และยังมี...”