"โอ๊ะ ดีเลย คุณชายเจียง ท่านรีบเข้าไปนั่งเถิด!"
แม้จะบอกว่าไม่ต้องเกรงใจ แต่แท้จริงแล้วซูมู่ยังคงค่อนข้างประหม่าเล็กน้อย ท่าทางดูประหม่าจนไม่รู้จะวางมือวางเท้าไว้ที่ใด
"เอาล่ะ คุณพ่อคุณแม่รีบเข้าไปกันเถิด!" ซูหว่านคล้องแขนซูมู่ พานางเข้าไปในเรือน
ห้องของนางกับซูฟู่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างสะอาดสะอ้าน ผ้าห่มก็เปลี่ยนเป็นผืนใหม่ บนเตียงในห้องวางผ้าผืนใหม่กับปุยนุ่นที่ซูหว่านซื้อมาไว้ให้
"คุณพ่อคุณแม่ ข้าไม่ทราบขนาดของท่านทั้งสองแน่ชัด จึงไม่กล้าให้ใครตัดเย็บให้ แต่พี่ห้าบอกว่าแม่ตัดเย็บเสื้อผ้าเองเป็น ก็เลยซื้อแต่ผ้ากับปุยนุ่นมาให้!" ซูหว่านอธิบายให้พวกเขาฟังอย่างละเอียด
"เด็กดี มีใจเช่นนี้ก็ดีแล้ว แม่ชอบมาก!" ซูมู่มองดูผ้าที่ลูกสาวซื้อมา ถูกใจนางอย่างมาก จิตใจอดไม่ได้ที่จะอบอุ่นขึ้นอีกหลายส่วน
"เตรียมกินข้าวกันเถิดคุณพ่อคุณแม่ เดินทางมาทั้งวันคงเหนื่อยแล้วกระมัง!"
พี่ห้าซูอี้ออกมาเรียกพวกเขา สองแม่ลูกจึงวางของลงแล้วไปกินข้าวที่ห้องโถง
บนโต๊ะ ซูอวินตุ๋นไก่แม่แก่ ทำหมูตุ๋นน้ำแดง ปลาตุ๋นน้ำแดง เต้าหู้ทอด และผักกาดขาวผัดน้ำเปล่า รวมทั้งหมดหลายอย่าง ยังได้ตักผักกาดดองจากไหออกมากินกับข้าวด้วย
หลังจากนั่งลงแล้ว ซูอวินก็ตักซุปไก่ให้บิดามารดาของตนก่อนคนละชาม ซูหว่านคีบขาไก่ให้พวกเขาคนละข้าง
ซูมู่คีบขาไก่ให้ซูหว่าน ให้นางกิน
"ขาไก่ก็ให้พวกเด็กๆ กินกันเถิด พวกข้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่กินหรอก!"
"แม่ ข้าไม่ใช่เด็กแล้วนะเพคะ วันนี้พ่อกับแม่คือคนสำคัญที่สุด ลำบากนัก ต่อจากนี้ก็อยู่พักผ่อนที่บ้านเถิด เรื่องหาเงินเลี้ยงครอบครัวไม่ต้องกังวลอีกแล้ว!"